Umutlara ben…
Kaçırdım aklımı, çok uzaklara,
Kalan deli yanımdır benim,
Düşünmez oldum, hayatın çıkmazlarını,
Dümdüz gittim, dağların zirvelerinde…
Umutlarım çiçek açsın…
Gel bana tüm çıplaklığınla,
Sorma hiçbir şey,
Sev beni,
En az benim kadar,
Umutların tarlasına yağmur olur dökülürüm…
O dalgalı gözlerin yüreğimin sahiline çarptı
Kumlarımda dağıldım tuzlu suların dokununca
Çektin beni ansızın sessizce denizlerine
Sevginde boğuldum havasız kaldım teninde…
Unutan dillerin…
Ayaklarımda derman kalmadı.
Dizlerimin bağı sanki çözüldü.
Bakışlarım gözlerinde dağıldı.
Yokluğun can yakan ölümdü.
Unutsun hafızam seni anılar boş olsun…
Bu gün sensizliğin 365 günü doldu
Hep bir yalnızlık döküldü ırmaklardan
Suyun huzur veren şırıltısında makam oldu
Yalnızlık vardı, serapların da sen vardın…
Gel artık…
Uzaklardan gözyaşın aktı, üzerime…
Bilirim senden dökülür, bu yağmur taneleri…
Öyle ıslattı beni, yokluğun biçare…
Uyku benden firar edip, gidercesine…
Tutarsan yüreğimden…
Yüreğimde sakladığım baharsın.
Gözlerimden, damlayıp akarsın.
Tenime, bir gökkuşağı boyarsın.
Ömrümde papatya gibi açarsın.
Uçan bir kanat olayım…
Kaderin karanlık yollarını geçerken bu gece
Sinsice dolaşıyor hayat görünmeyen yüzüyle
Yaşanmışlıklarımın sardığı garip bir duvarın engelinde
Örterken nefesi bu ömür boğuluyor tenimde…
Tutmak isterim sevgide seni…
Gözlerim seni görmek istiyor,
Bakınıyor yalnızlığın karanlık koylarında,
Bir ışık arıyor güne açılan,
Geceden çıkmak istercesine uyanıyorum…
Tutmak lazım
Resmini çizdim sahilde kuma
Hayalimdi o dünyamdı o
Bir baktım gökyüzüne dalıp gittim,
Rüzgârdı o, yağmurdu o.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!