Koklasın sevdamın yüreği…
Ben kalabalıkta yaşarım yalnızlığımı,
Kuşatır hayallerimi, uykularımı yalnızlığım.
Duygularım bir meçhule dökülür içimden,
Yüreğimi alıp ta götürürcesine, söker tenimden…
Köklerimizden açalım…
Öyle bir güneş doğsun ki;
Yürekler sevgide açsın
Gözlerden girsin gün
Ruhun derinliklerine konsun
Kök salam varlığımızda patlardık…
Yürek denizimde…
Hep sen yüzerdin,
Bir denizkızı gibiydin,
Seyrederdi duygularım,
Kollarında ölmek istiyorum…
Nefesinden bir suskunluk düşüyor karanlık gibi
Hayatı tutamıyorsun çok ötelerinde adımları
En geride kalmış bir ten dokunuşu yaşıyorsun
Ruhundan süzülen aslında özlemlerin kanatları…
Konuşmasın dudağım...
Gamsız susma hayatımı yıkma
Ölüm olur bakışların görme
Yüreğim dağlansın sevme
Ruhumda boğulsun hayatım...
Kendim olurum…
Çok uzaklara bakar sevgim,
Anılar dökülür gökyüzünden,
Sağanak olur boşalır,
Çiçek gibi köklerimden koparım…
Hani mutlu bir ömür, vadeden gözler,
Bakmıyor önüne, yummuş gizlenir,
Çağlayan duygular, kurumuş kayıp,
Bedene can veren, ruhun nerede...
Sevmiyor biliyorum, yürek başka atıyor,
KENDİME BİR SEN BULAMAM…
Ellerimi tutup bırakma,
Öyle bir başım dönüyor ki,
Gözlerim kararmış,
Beden canı taşımıyor ki,
Kendime hakkımı veriyorum artık…
Ben, insanlara karşı hep pozitif oldum.
Olduğu gibi kabul ettim.
Olmadığı kadarda, asla yermedim.
El verip te; güvendiğim tüm inşalar,
Kendime sorgum…
Her şeyin bir anlamı var,
Neye yarar amaçsız yaşamak,
Hayatın virajında yada bir uçurum kenarında,
Patinaj yapmak, kadar gerçek…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!