Bedenimden kaçar ruhum mahalleme…
Mahallemin Arnavut kaldırımında,
Bir eskici seslenir, mandal-leğen var,
Evde kadınlar, camdan kulak verirken,
Gözüm kirişte, arardım sevdiğimi…
Hayat normal akışında günü geceye bağlarken,
Zaman yine günün sonunda ağını örüyordu.
Ömrümün teknesinden bir anda maziye dönerken,
Ten, nefesimden yaşamın ahengini salıyordu.
Ben gibi sevmemişsin…
Zamanı saldım yüreğimden,
Aşkının yanından, kaçak geçtim.
Çok istemişti, yüreğim aşkını oysa…
Sevgi tarlasına, duygularımı ektim.
Beni anlar mısın?
Kendimde, yalnız kaldım
Yüreğim, zindan oldu
Duymuyor, ruhun yandım
Geceler, zehir oldu…
Beni sardıkça yaşarım…
Sözlerime bakıp yüreğimi sorgulama,
Ben ne dediğimi biliyor muyum ki…
Ruhum kaç kere, kara gecelerde kayboldu.
Çok uzun zaman, ben gün görmüyorum ki…
Ben karışığım…
İçimde bir ömür gizli saklanıyor anılarımda
Hayatımı duygularımda dolaştırıyorum bir an
Bir kanat oluyor bakışlarım alıyor beni ufuklara götürüyor
Uçuyorum ruhumda gökkuşağı oluyorum…
Bende sana ait bir yürek var…
Yüreğim bu gece bir yıldız misali,
Kayıyor karanlığın gözlerine doğru.
Duygularım gönlümün zirvesinden,
Dökülüyor sel olup sana doğru.
Ben olamıyorum…
Bir sancı giriyor, ruhuma,
Dağıtıyor, dört bir yanımı,
Bedenim kilitlenmiş; yalnızlığın pasında,
Siliniyor hayat, varlığımdan…
Ben ol artık…
Bir rüzgârın son esişiyim
Gözlerine dokunan
Gör beni bir kere bak gözlerime
Ben ol artık
Bereket olur yağarsın…
Sen gözlerime bakmasaydın,
Yüreğime akıp dolmayacaktın.
Birde aşkınla göz kırpmasaydın.
Zihnimde böyle olmayacaktın.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!