Oğuz Düzgün Şiirleri - Şair Oğuz Düzgün

Oğuz Düzgün

Dökme sakın boşu boşuna yerlere su
Susuz ölen bebeler ister bir damla su

Tüm dünya yanıyor bombalarla üzgünüm
Bu ateşleri söndürmeye gerektir serin su

Devamını Oku
Oğuz Düzgün

ellerini tutamadım babamın
uçurtmamın ipini
oyuncağımın kumandasını
kapımızın kolunu
arabamızın kapısını
kedimin yavrusunu

Devamını Oku
Oğuz Düzgün

sustum, betonlar konuşunca gök aşırı
taştı yıldızlar göğsümde,
durda baklar ve nehirler
taştı başıma değen ellerinden,
hani gül dediklerin senin...

Devamını Oku
Oğuz Düzgün

bir savaş oynanıyor
bir yangın
bir çocuk ölüyor sonra
-alışıldık bir ölüm-
bir anne ağlıyor
duyamayacağımız kadar

Devamını Oku
Oğuz Düzgün

Durmaz bu âlemde bir şey
Kâinat durdu duralı
Durmadı durası bir bey
Teoman Şaban Duralı

Devamını Oku
Oğuz Düzgün

Turuncu bir rüzgar dağıttı kaküllerimi
Önce esti şakaklarıma bir kurşun sıcaklığında
Turuncu bir rûzigar, bitmemecesine
Zamane şarkılarını da kesti biçti
Saklandı yüreğime gitmemecesine
Binlerce yürekten bir beni seçti

Devamını Oku
Oğuz Düzgün

Geceler kuşanırken yıldızları
Ben yağardım gözlerimden sana hasretleri
Bir söylenemeyen aşk ki dilimde çıldırgan
Bir isyan kanaması bağrımda çiçek açmış
Yine baharlar taşıyan bir umut
Yine yalnızlık yakaran bir dua ellerimde

Devamını Oku
Oğuz Düzgün

Ağlayacaksan ağla yakala gül
Ağlayacak san, ağlaya kala gül

Bende dermanı yarin; al al gül
Bende der mani, yar in, al al gül!

Devamını Oku
Oğuz Düzgün

gidiyor evren,
bakışlar, renkler
akışlar gidiyor
durmaksızın yıldızlar
dönüyorlar Mevlevice

Devamını Oku
Oğuz Düzgün

Er wies auf die alle Planeten hin
Und er fragte, wohin die Menschen?
Die Sterne zeigen allein eine Sonne
Wenn Sie möchten den Gott kennen

Er sagte, wir brauchen unendliche leben

Devamını Oku