Oğuz Düzgün Şiirleri - Şair Oğuz Düzgün

çok şeyi olup
duygusu olmayanlar
gezegenindeyiz
bilin ki,
şiirimizin suçu değil;
bu katliam...

Dökme sakın boşu boşuna yerlere su
Susuz ölen bebeler ister bir damla su

Tüm dünya yanıyor bombalarla üzgünüm
Bu ateşleri söndürmeye gerektir serin su

ellerini tutamadım babamın
uçurtmamın ipini
oyuncağımın kumandasını
kapımızın kolunu
arabamızın kapısını
kedimin yavrusunu

sustum, betonlar konuşunca gök aşırı
taştı yıldızlar göğsümde,
durda baklar ve nehirler
taştı başıma değen ellerinden,
hani gül dediklerin senin...

bir savaş oynanıyor
bir yangın
bir çocuk ölüyor sonra
-alışıldık bir ölüm-
bir anne ağlıyor
duyamayacağımız kadar

Durmaz bu âlemde bir şey
Kâinat durdu duralı
Durmadı durası bir bey
Teoman Şaban Duralı

Turuncu bir rüzgar dağıttı kaküllerimi
Önce esti şakaklarıma bir kurşun sıcaklığında
Turuncu bir rûzigar, bitmemecesine
Zamane şarkılarını da kesti biçti
Saklandı yüreğime gitmemecesine
Binlerce yürekten bir beni seçti

Geceler kuşanırken yıldızları
Ben yağardım gözlerimden sana hasretleri
Bir söylenemeyen aşk ki dilimde çıldırgan
Bir isyan kanaması bağrımda çiçek açmış
Yine baharlar taşıyan bir umut
Yine yalnızlık yakaran bir dua ellerimde

seni sevmelere tutundum
tutmasan da
ellerimi

tutuştum
sana yanmalara

Ağlayacaksan ağla yakala gül
Ağlayacak san, ağlaya kala gül

Bende dermanı yarin; al al gül
Bende der mani, yar in, al al gül!