Ogün anladım ki Şiiri - Hüseyin Erdinc

O gün anladım ki!
Sevgi büyük sözlerde saklı değildi…
Ne göğe yazılan yeminlerde,
Ne de dilden dile dolaşan gösterişli cümlelerdeydi.

Meğer sevgi,
Sessizce uzatılan bir elde,
Yorgunluğunu belli etmeden omuz veren bir yürekte,
Kimse görmezken yapılan küçük iyiliklerdeymiş.

O gün anladım ki!
Bir “nasılsın?” sorusunun içtenliği,
Bin tane süslü cümleden daha kıymetliymiş.
Bir çift gözün samimiyeti,
En uzun mektuplardan daha çok anlatırmış insanı.

Sevgi…
Bazen kapıyı yavaşça kapatmaktır,
Bazen üşümesin diye üzerine bir ceket bırakmak.
Bazen de hiçbir şey söylemeden,
“Ben buradayım.” diyebilmektir.

O gün anladım ki!
İnsan en çok,
Kendisi olabildiği yerde huzur bulurmuş.
Maskelerin düştüğü,
Kalplerin konuştuğu yerde büyürmüş gerçek sevgi.

Ne alkış istermiş sevgi,
Ne kalabalıklar…
Bir tek yürek yeterliymiş,
İçten atan, vefayı bilen,
Unutmayan bir yürek…

O gün anladım ki!
Zaman, sevgiyi eksiltmezmiş.
Eksilen, kıymet bilmeyi unutan insanlarmış.
Çünkü sevgi, beklemeyi de bilirmiş,
Affetmeyi de…
Ama kendini değersiz hissettiği yerde susarmış.

Bir çocuğun gülüşünde,
Bir annenin duasında,
Bir babanın sessiz fedakârlığında,
Bir dostun omzunda yaşarmış sevgi.

Ve hayat…
Meğer en güzel hâliyle,
Paylaşıldıkça çoğalırmış.
Bir lokma ekmek bölününce,
Bir acı paylaşılınca,
Bir sevinç birlikte yaşanınca güzelleşirmiş.

O gün anladım ki!
İnsan, sahip olduklarıyla değil,
Dokunabildiği kalplerle zenginmiş.
Ardında bıraktığı izlerle,
Gözlerde bıraktığı umutla yaşarmış.

Ne servet kalır geriye,
Ne unvan,
Ne de alkışların yankısı…
Bir gün hepsi susar.
Ama iyilik konuşmaya devam eder.
Sevgi, sessizce yaşamaya devam eder.

Şimdi dönüp geriye baktığımda,
Keşkeler değil,
Şükürler biriktirmek istiyorum.
Kırmadan sevmeyi,
İncitmeden konuşmayı,
Karşılık beklemeden vermeyi öğrenmek istiyorum.

Çünkü biliyorum ki…
Hayat bir gün bitecek.
Geriye yalnızca,
Kime umut olduğumuz,
Kimin yarasına merhem olduğumuz,
Kimin duasında yer bulduğumuz kalacak.

Ve işte o gün,
Bir kez daha anlayacağım…

Sevgi büyük sözlerde saklı değildi…
Büyük yüreklerde saklıydı!
Hüseyin Erdinç