Güneş de yoruldu dönüp durmaktan...
Her sabah yeniden doğup,
Aynı ufka batmaktan.
Ben ise yoruldum,
Bir gün gelir diye beklemekten.
Yaz geçti...
Deniz sustu.
Rüzgâr bile adını fısıldamaktan vazgeçti.
Ben vazgeçmedim.
Sonra bahar geldi...
Ağaçlar yeniden yeşerdi.
Çiçekler açtı.
İçimde açmayan tek mevsim, sendin.
Sonbahar yapraklarını bıraktı,
Kış sessizliğini.
Takvim her sayfayı çevirdi,
Ben aynı sayfada kaldım.
Güneş de yoruldu dönüp durmaktan...
Mevsimler bile usandı gelip gitmekten.
Bir tek ben öğrenemedim,
Seni beklemekten vazgeçmeyi.
Kayıt Tarihi : 18.07.2026 15:50:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!