Yalanların döndürdü feleğimi, geleceğimdi benden çaldığın
Acımadın! Umuda dair ne varsa içimde yerle bir ettin giderken...
Yıkılan evin enkazı gibi, yığıldım sokak ortasında öylece kalakaldım
Yalnızdım senden sonra ve her gece bir öncekinden daha sessiz
Her günüm bir öncekinden daha anlamsız ve daha sensiz...
İçimde kopan fırtınalar diniyor, zorlamıyorum artık kendimi gülmek için
Gülmüyorum, tebessüm ediyorum mecbur kaldığımda
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta