Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Hayattan çok bir şey beklemeyen, kendi halinde, ruhsal anlamda mazoşist-vari ve acı çekmenin garip çekiciliğini hisseden, yer yer sebepsiz, anlamsız acılar çekebilen, izlemek yerine okumayı tercih eden, hayatının ve düşüncelerinin dönüm noktasını, askerde iken psikoloji üzerine kitaplar okuyarak bulan, bu dönüm noktasının kendini bir felakete sürüklediğinin farkında ama bundan ve bu düşüncelerden vazgeçemeyen, melankolik , gönül ilişkilerinde başarısız, sevmeyi beceremeyen(sevgisini kendine dert ...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!