Oğlum Şiiri - Ahmet Ihsan Arac

Seni daha görmeden sevdim oğlum,
Adını kalbimde büyüttüm: Hamza.
Bir dua gibi fısıldadım içimden,
Daha gelmeden sana yol istedim.

Daha henüz bekârdım…
“Oğlum olursa adını Hamza koyacağım” dedim.

Hz Hamza r.a. gibi bileğin adaletle,
Yüreğin merhametle dolsun istedim.
Hak edene sert, masuma temiz bakasın,
Kalbin bu dünyanın ötesine değsin istedim.

Ve ogun dogum odasinda
sen geldin oğlum…
Bembeyazdın, dupduruydun…
Her bebeğin geldiği gibi değil,
Sanki bir iz bırakarak geldin.

Yeni doğan bebekler aglar
Sen ağlamadın…
Oysa annen ve ben
Hungur hungur ağladık sevinçten.

Sonra seni kucağımıza verdiler…
Once annenin gözlerine dikkatle baktın,
Sonra benim kucagima verdiler.
Sonra bana döndün
Gozlerimin icine
Öyle bir baktın ki oğlum,
İçime ilik ilik aktın.

Sanki diyordun ki:
“Baba, ben geldim…”
Ben özelim

O an bir milat oldu.
İçimdeki oğulluk, babalığa evrildi.
Seni ve anneni koruma içgüdüsü
Bir anda içimde kök saldı

O andan sonra anladım:
Evladına dünyanın en müşfik,
Ağyarına en gaddar adam
Aynı bedende yaşayabiliyormuş.
Bunu sen de baba olunca anlayacaksın oglum

Sonra hastaneler…
Kucağımıza bile alamadığımız günler…
O fotoğraf hâlâ durur.
Bir gün duymuştum:
“Ten tene değince çocuk rahatlar” diye…
Üstümü çıkardım,
Seni göğsüme aldım.
Tenin tenimdeydi,
Kalbin kalbimde…

Dünya sustu oğlum.
Kalbim attı… sen dinledin.
Kalplerimiz konuştu o an.
O ritim seni rahatlattı.
Kokum ilk gunden hoşuna gitmiş olacak ki,
Hâlâ gelir göğsüme uzanırsın.
Omrumu uzatirsin.
Hem bilir misin, oglum
Ben de aynısını babama yapardım.
Onun kokusuna sığınırdım.

Şimdi anlıyorum…
Babaların göğsü
Oğullarının ilk yuvasıymış.

Ve zaman geçti…
Sen büyüdün oğlum…
Ama bazı şeyler hiç değişmedi.

Yine hastaneler,
Yine hüzün geceler,
Koridorlarda bekleyen dualar…

Sen küçücük yaşında
Büyük acılara sabrettin.
Ben ise seni veren Rabbime
Hep şükrettim.

Kapı önlerinde dua oldum,
Her nefeste seni dileyen bir kalp…

Çünkü sen çok güzeldin,
Çok özeldin oğlum…
Demek ki ödül büyük olunca
Bedeli de ağır oluyormuş.
Sen benim hz hamza r.a sevgimin meyvesisin

O ilk bakışın hiç değişmedi oğlum,
Yıllar geçse de eksilmedi.

Şimdi bazen geliyorsun yanıma,
Hiçbir şey demeden…
Başını yine göğsüme koyuyorsun.

Ve ben o an
Huzur ve mutluluk denizinde
İlk güne dönüyorum.

Yine o sessizlik,
Gogsumde servet
Dilimde sukur
Yine o kalp atışı,
Yine sen… yine ben…
Ömrüm uzuyor oğlum. Omrum

Hele o “babacığım seni seviyorum” deyişin yok mu!
Kaç emsalin oğul her gün babasına sevdigini söyler?
Yok oğlum… yok senin gibisi
Sen bu dünyada teksin.
Emsalsizsin

Hamzam
Sen bana saadet verdin
Ben sana hidayet diledim,
Sen bana gurur verdin
Ben sana guc diledim, sağlık diledim…

Ben sana yol yordam ogretebildimmi bilmiyorum.
Ama sen bana baba olmayı öğrettin.

Sen cok efendisin, saygilisin, naziksin oğlum,
Bu dünyanın sertliğine rağmen.
Kalbin tertemiz,
Cektigiğin onca acıya rağmen.
Hiç kaliteni bozmadın,
Hep güçlü durdun.
Iste bu hz hamza olmak

Bazen seni süzüyorum,
Hiçbir şey söylemeden…
Sadece bakıyorum, gururla.
Ve şunu düşünüyorum:
Ne kadar sanliyim
Sana baba olmakla
Ya sen olmasaydin
Sadece biz değil,
Bu dünya ne çok şey kaybederdi.

İşte o zaman anlıyorum:
Sen benim ödülümsün.
Hz hamzaya sevgimin cevabisin.
Sen benim duamın devamisin
Kalbimin en derin yerisin.

Ne zaman yorulursan oğlum,
Ne zaman dünya sana ağır gelirse…
Gel yine.

Hiçbir şey söylemeden
Başını göğsüme koy.
Çünkü orası hâlâ senin yuvan.

Ve eğer bir gün ben gidersem…
Mezarıma gel oğlum,
Elini toprağıma koy…
Yine “seni seviyorum baba” de.
Seni ozluyorum baba de.
Ama sakın yalnızım deme.
Elini yanağına koy…
Cunku ben yine yanaklarindan seni öpüyor olacağım.

Çünkü sen benim sadece oğlum değilsin,
Sen benim hazinemsin, ödülümsün.
İyi ki benim oğlumsun…
İyi ki doğdun be oğlum…
Seni verene şükürler olsun.

Seni çok seviyorum.
Ve seninle gurur duyuyorum.
Dünyadaki bütün oğullar bir yana,
Sen bir yanasın.

Ogullukta esi benzeri olmayansin

Ben ne yaptım da seni hak ettim bilmiyorum…
Demek ki Rabbim lütfundan verdi.
Seni verene
Binlerce kez şükürler olsun.