Odamın Taş Duvarı Şiiri - Kasım Kobakçı

Karanlıklar çöker iken, odamın taş duvarına,
Gece benim, çile benim, dert benimdir artık ey yar,
Bütün eski hatıralar, canlanıyor kör şafakta,
Bir kez daha görüyorum, uykusuzluk neymiş burda,
Her yönüyle, üstüme hep geliyor bu koca devran,
Ama nasıl uyunur ki, kabusların en başında,
Tam yatağın ortasında, dönüp durup daldığın an.
*
Ve baykuşlar öter iken, zihnimin boş dehlizinde,
Kahır benim, sızı benim, yara benim, kanar ey yar,
Bütün sönmüş yıldızların, külü düşer yastığıma,
Bir kez daha seziyorum, sabah olmaz bu zifirde,
Her haliyle beni boğar, şu karanlık git desem de,
Ama nasıl susulur ki, feryadın tam koptuğu an,
Tam aklının kenarında, deliliğe çattığın an.
*
Ve gölgeler uzar iken, tavanımda sensizliğe,
Azap benim, nöbet benim, tasa benim, bitmez ey yar,
Bütün yorgun bedenlerin, ahı çıkar nefesimden,
Bir kez daha biliyorum, dinlenmek yok şu bedene,
Her şeyiyle itiyor bak uyku beni, gelse bile.
*
Hiç biter mi bu bekleyiş, göz kapağı düşmez iken,
Tam yorgunluk denizinde, boğulurken yüzdüğün an.
*
Saatlerin sesi vurur, ruhumun pas tutmuş teline,
Vakit benim, ceza benim, hüküm benim, sürer ey yar,
Bütün geçmiş pişmanlıklar, diziliyor başucuma,
Bir kez daha duyuyorum, sessizliğin çığlığını,
Her şekliyle dönüyor bak başım, dönme dur desem de,
Ama nasıl kaçılır ki, gerçeğin tam ortasından,
Tam rüyanın eşiğinde, gerisin geri döndüğün an.
*
Soğuk rüzgar girer iken, yorganımın altına dek,
Ayaz benim, titremek hep bana kalır, donar ey yar,
Bütün yarım heveslerin, izi kalır şu alnımda,
Bir kez daha anlıyorum, sabahları bulmadığımı,
Her şeyiyle beni arar ızdıraplar, kaçsam bile,
Ama nasıl dayanır can, sabrın taşıp aştığı an,
Tam kendinden kaçar iken, aynalara çarptığın an.
*
Ve sokaklar uyanırken, inat benim yorgunluğuma,
Mahmur gözler, şiş kapaklar, bana düşer yine ey yar,
Bütün uykusuz kulların hali, yansır suretime,
Bir kez daha çözüyorum, bu düğümü kör olsa da,
Her şeyiyle yıkıyor bak gece beni, ben kalsam da.
*
Hiç sorulur mu bu hesap, dermanında kalmadığı an,
Tam gözlerin kapanırken, güneşe kör baktığın an.