O Süslü Perdeler Şiiri - Kasım Kobakçı

Sahte sahnelerde sergilenen, o süslü perdeler,
Gülünç maskelerle kandırılan, o zavallı yerler.
*
Tarihi köşkte toplanmış kurnaz ve zengin adamlar,
Müzikal tadında şarkılarla, bizi kandırırlar.
*
Yalan dolanlarla susturulan, koca cemiyetler,
Sessiz sedasız ağlayarak, tüm dertlerini gizler.
*
Dayatılan ağır kurallara, boyunu eğmişiz,
Açgözlü beylere, köle gibi hizmeti etmişiz.
*
Ziyafet sofrasında tüketilen, zavallı biziz,
Gururunu satmış kalabalık içinde, çaresiz.
*
Yan yana dizilen, kederli bıkkın kalabalıklar,
Sırtına binerek keyif çatan, o acımasızlar.
*
Kurnaz yöneticiler, sahnede aryalar söylerken,
Dengesi bozulmuş adaleti, yerle bir ederken.
*
Neşeli şarkılar eşliğinde uyutuluruz biz,
Kuklaya dönmüşüz, koca salonda figüranız biz.
*
Engeller kurarak önümüzü kesen o beylerin,
Dansözler misali kıvırarak gülen yüzlerinin.
*
Makine misali duygusuzca ezberlediğimiz,
Araçlar yüzünden hislerimizi kaybettiğimiz.
*
Yalnızlık içinde, benliğe tutsak kılındığımız,
Manasız dertlerin, çamuruna fırlatıldığımız.
*
Başkasının sırtından geçinmek, geçer akçe midir,
İnsanlık değerlerini çiğnemek, zor hile midir.
*
Düzenbaz tavırlarla, mızıkçılık eden zalimler,
Baskınlar yaparak, hakkımızı gasp eden hainler.
*
Sahneye koydukları entrikalar, yalan kurgular,
Yönlendirilen zihinlerimizde, bitmez sorgular.
*
Sıradanlaşan kötülüklerden de, kaçmak imkansız,
Satılık vicdanlar, baş tacı ediliyor duraksız.
*
Şeref madalyası diye, verilen sahte nişanlar,
Dindarı, dinsizi ayrıştırıp beslenen şeytanlar.
*
Askeri, sivili birbirine kırdıran sistemin,
Kurulmuş çarkında ezilen, çaresiziyiz kentin.