Ne kaldıysa “ben”den arta,
hepsi döküldü bir bir.
Ne gurur, ne niyet,
ne de sahipleniş…
Hepsi, suskunluğun eşiğinde kaldı.
Bir gölgeydim varlık ışığında,
Sanrılarla örülmüş
bir benlik masalı…
Her satırında ayrı bir “ben”,
her noktasında ayrı bir perde.
Sustum.
Suskunluklarım bile bana ağır geldi.
Ayna kırıldı,
ve ben,
parçalarımda O’nu gördüm.
Bir hiçliğe aktım sonra,
ne isim kaldı,
ne biçim…
Sadece bir “ol” sesi çınladı içimde,
ve ben,
hiçleşerek var oldum onun içinde.
Bu var oluş ne kendimleydi
ne de dünya ile…
Sadece O’yla,
O’nda,
O için…
Var oldum bu alemde.
S.GÖL
Kayıt Tarihi : 30.07.2025 11:56:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!