Siz bakmayın benim
‘O her şeyi halleder’
denilen kişi olduğuma.
Bir gece vardı, ben o gece kendimi bile
bulamamıştım.
Sonra da kimseyi aramadım zaten.
Sadece bir çay daha koydum,
Radyoyu biraz daha açtım.
Kendi sesimle, kendi sessizliğimle
tanıştım o gece.
O günden beri bir başıma
hallolmayan bir şey görmedim.
Yalnızlık da böyle başlar zaten,
Bir gece kendinden bile vazgeçince.
Meğer insan en çok kendinde kaybolurmuş,
En çok da kendi suskunluğuna kırılırmış.
Şimdi ne zaman biri "halledersin" dese,
İçimdeki o gecenin üstünü örter,
Sadece tebessüm ederim.
Kayıt Tarihi : 28.07.2026 14:24:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!