Nurullah Muslu Şiirleri - Şair Nurullah ...

Bir karar verdim bencillikten uzak kalarak,
Ben Allaha sığındım, tefekküre dalarak,
Bizi düşündüm el açıp Rabbime yalvararak,
Kıyamete dek helalim olduğunu bileceğim,
Ömrüm oldukça senin saadetini düşüneceğim…

Yeniden doğmak için, tohum, toprağa düşmeli,
Hayatın her safhasında, yaşam için didişmeli,
Merhaba derken dünyaya, toprak içinde pişmeli,
Yaşadığın her merhale, yaprak, yaprak dal olmalı,
Menziline yaklaşırken, petek, petek bal olmalı.

Maalesef aşkın bittiği an,
Sözün tükendiği andır...
Onunlasın ama onsuzsun...
Yanındadır ama yalnızsın...
Sonrası yine hüsran,
Yine feryat yine figan,

Selam sana gül goncası,
Gülün hası, Nur parçası..!
Seni tanımak bir lütuftur bilirim..!
Seni huri seni melek görürüm..!
Dostluğuna ben ömrümü veririm..!
Her anımda seninleyim,

Bazen şahin olur yükseklerde uçarım
Bazen turna olur konar, konar göçerim
Sevdiğimi zirvelerden seçerim,
Yüce duyguların insanıyım ben.

Sevgi bende,sevda bende,aşkı bilirim

Aşılmaz denen dağları,
Adım, adım aşan bilir.
Sevda ile aşk yolunda,
Aşk için savaşan bilir…

Bülbül âşık olmuş güle,

Yüz yıl durmadan, küfür peşinde gittik,
Biz tek dişi kalmış canavara meylettik,
Bir elimizde sigara, diğerinde kadeh,
Biz ne ettik ise, kendi kendimize ettik…

Denize düşen misali yılanlara sarıldık,

Nasibim'den beni mahrum eyledin,
Şimdi ne haldeyim bir bilebilsen,
Oysa varlığınla bir dünya verdin,
Kalbim alev, alev bir görebilsen…

Neden mahrum ettin beni kendinden,

İffet abidesi gibi camdan bakarsın,
Duru bir su gibisin, şırıl, şırıl akarsın,
Derin bakışlarla, volkan gibi yakarsın,
Bilirim hamuruna, gül suyu katmış,
Allah bizi güzel, Seni özel yaratmış…

Lütfen açın perdeyi, cemalinizi görelim,
O gül cemalinizde, biz de kemale erelim...

Burcu, burcu koksun, has bahçenin gülleri,
Gül dalına konsun, şakısın bülbülleri...