Nurullah Muslu Şiirleri - Şair Nurullah ...

Yine gam yüklenmiş kervan göründü,
Tüm saadetler ızdıraba büründü,
Menzili yok bir meçhule yüründü,
Sıcağı ile yaksın kavursun beni,
Ne zaman doğacak güneş Ya Rabb-i..?

Ey benim gibi doymaz nefis taşıyan dostlarım,
Mana denen hayatı yaşıyoruz biz yarım yarım…
Meyletmeyin dünyaya sırtını dönmüş gidiyor,
Giderken aslında bana siz meyletmeyin diyor…
Oysa ahiret hep bize doğru doludizgin geliyor,
O da ne yapacağını çok iyi bir şekilde biliyor…

Uluğ Türkistanda, Atam Oğuz Kaanların var,
Kürşatlar yetişiyor, dünya İnşaallah Çinliye dar,
Birleşin soydaşlar, zulmü kalmasın yanına kar,
Hürriyet güneşi Türkistandan ufuklara yükselsin,
Eyy Türkoğlu Türk, bil ki sen, övülmüş bir milletsin.

Ne mutlu yaşıyorduk sen ve ben ikimiz,
Ayrılık çaldı kapımı aşka hasret kaldık biz,
Aşkımızı tazelerdik güneşin her doğuşunda,
Şimdi sen orada mahzun ben vuslat koğuşunda.

Aklımdan çıkmıyor ıslak dudakların,içten gülüşlerin,

Yağmur yüklü bulutlar,sağanak,sağanak yağıyor,
Gökten rahmet deryasını, yer yüzüne sağıyor,
Susuz kalmış gönüllere, gürül, gürül çağlıyor,
Fidanlarımız sulansın, bana bir el verirmisin..?
Cihan farkına vardı, sen farkında değilmisin..?

Sana beni sevdiren, Allah’ına kurbanım,
Seni tanıdım tanıyalı ağrır benim sol yanım,
Sevgin ile aydınlığa, kavuştu ufuklarım,
Neden çaresiz gezinirsin,Türk İllerinde.? .
Süreyya’m ol, yaşa, sevda bahçelerimde…

Sev yaratılanı arkadaş o seni sevmesede,
Kaynağın Hak'tır senin bunu o bilmesede,
Değerini anlayıp göz yaşın silmesede,
Sev arkadaş yaratılanı, yaratan'dan ötürü.

Sevgisiz gönüller buz tutmuş donuyordur,

Bir karar verdim bencillikten uzak kalarak,
Ben Allaha sığındım, tefekküre dalarak,
Bizi düşündüm el açıp Rabbime yalvararak,
Kıyamete dek helalim olduğunu bileceğim,
Ömrüm oldukça senin saadetini düşüneceğim…

Yeniden doğmak için, tohum, toprağa düşmeli,
Hayatın her safhasında, yaşam için didişmeli,
Merhaba derken dünyaya, toprak içinde pişmeli,
Yaşadığın her merhale, yaprak, yaprak dal olmalı,
Menziline yaklaşırken, petek, petek bal olmalı.

Maalesef aşkın bittiği an,
Sözün tükendiği andır...
Onunlasın ama onsuzsun...
Yanındadır ama yalnızsın...
Sonrası yine hüsran,
Yine feryat yine figan,