Denizler kadar derin, o masmavi gözlerin,
Bulutlar kadar beyaz, yumuşacık ellerin.
Kalbimde demet, demet, içinde binlerce renk,
Buram,buram sevda kokan, taptaze güzel çiçek.
Bilmeyene sanki inat, aşık olmak büyük sanat,
Kırlarda çiçek açtı, şimdi her yer canlandı,
Yaşayıp da hissedene, bütün bunlar anlamlı.
Benim gönlümde ise, bir burukluk acı var,
Her yerde bahar ama...benimkisi sonbahar...
Sevmek istedim bende, bekle erken dediler,
Gecenin ortasında, gökyüzü ağlıyordu,
Billurlaşmış damlalar, düşerken yeryüzüne.
Sensizliğin acısı, çökerken yüreğime,
Bir ben ağlamıyordum… birde suskun dudaklar.
Güneş şaşkın ve mahzun, mehtap bundan habersiz,
Günlerdir yolunu, bekledim senin,
Güneşin battığı, o ıssız yerde.
Avuçlarımda ateş, gözlerde hüzün,
Gelmedin bir tanem, beni bensiz bıraktın.
Çatladım toprak gibi, kurudum yaprak gibi,
Sanki bir yaz yağmuru, sevda senin gönlünde,
Anımsanacak kadar, sevilmedim bir tanem.
Kalbimde çırpınışlar, beynimde bir uğultu,
Senin için tükendim…tükendim ben bir tanem.
Kaybetmiştim yolumu, bu kör akşamlarında,
Sevda yüklü akşamlar,yıldızların altında,
Yapraktaki damarlar,bende bir kan gibisin.
Zaman genişliğinde,sonu gelmeyen hasret,
Sen kalbimden fışkıran, yanardağlar gibisin.
Gölgeleşen yollarda, anlaşılmaz bir düğüm,
Uykusuz yorgun,
Bir gecenin ardından,
İşte ben yine...yine burdayım.
İçimde burukluk,kalbimde hüzün,
Bu benim en kötü...kötü alışkanlığım.
Yalancı şairlerin, yalan şiirlerine inat, seni yazacağım yüreğime bu sabah… Mavinin huzuru, beyazın saflığı, siyahın asilliği, kırmızının coşkusu, yeşilin hoşluğu, sarının sarhoşluğu sanki bir ressammışım gibi, her zaman tuvalimde olacak demiştim… Ayrılırken o akşam, bilinmeyen bir yerlerde masum yüzünün billur gölgesini bırakmıştın, bilmem hatırlar mısın? Yakamoz çiçeği gibi titriyordu yüreğim, yağmur tadındaki tebessümün, kurak gönlüme Çiğil, Çiğil yağıyordu ve sen akıyordun kalbimin pencerelerinden dökülen damlacıklar gibi. Saçlarının her teli, sanki bir deniz seli, gülüşün ise, taze bir meltemin esintisiydi sanki…Yem yeşil ve asildi gözlerin, taze bir yaprak gibi, hayatımın en hassas noktasına düşmüştün, kızıla çalan saçlarınla sen o gün, herkesi kıskandırmış, güneşi bile küstürmüştün… Üşünür mü bu sıcacık yaz gününde, yüreğim soğuyor işte git gide… Bir ses geliyor gibiydi senden, uzatsam kollarımı, sanki sarılacağım aniden… Şimdi ise, sahte kalabalıklar varken çevremde, gerçek yalnızlık, etrafımda, hiç bitmeyen pervane… Tümüyle karartırken hayatımı, bu bitmeyen geceler, şiirlerin kanatları kesilmiş, uçamıyor heceler… Renklerin ne önemi vardı ki, yalnız ikimiz vardık, doyasıya mutluyduk şimdi ise, ne sen. Ne ben, nede o taşkın yürekten küçücük bir iz kaldı geriye. Suçluyu arıyorsak, mutlaka, kendimle yüzleşmem lazım, … Bitti o güzel günler, üzerinden sanki yüzyıllar geçmiş gibi, anılar diyarında sadece bir hayalin hiç silinmeyen gölgesi kaldı… Bakarken, dalından düşen yaprağa, gözyaşları döküldü kara toprağa, İŞTE TÜM MUTLULUK VE GÜZELLİKLERİN BİTTİĞİ, O ANDAKİ KELİME….
N.Gökhan SONSEL
Yel oldun, sel oldun, aktın gönlüme,
Renk kattın her mevsim, gonca gülüme.
Özverili fedakârsın, sen tek kelime,
Seni çok seviyorum, Sonsel üstadım…
Minicik tomurcuktum,kocaman güle döndüm,
Bugün yine ağladım, sensiz dünyama,
Neden niçin diyerek, soran olmadı.
Gözyaşım sel oldu, aktı içime,
Gözyaşımı kurutan, silen olmadı.
Gözlerini düşündüm, o kahverengi,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!