Nokta Şiiri - Güven Tekin

​
​Herkes olmuş çıkarcı, menfaatler yarışta,
Kırıcı diller gördüm, küslükte ve barışta.
Yalakalık sırası, karanlık çökmüş gece,
İnsanlık bu sislerin içinde bir bilmece.

​Yaranmak istemem hiç, berduş gönlüm bir liman,
Ne vefa gördüm dosttan, ne de bir parça aman.
Değer verdikçe soldu yüreğimdeki çiçek,
Anlatamadım derdi, her kelimem engerek.

​Gelecek prangalı, önüm arkam bir uçurum,
Aşağısı hep sakal, yukarısı bıyık durum.
Ne yaptıysam olmadı, kıymetim bilinmedi,
Şu kanlı gözyaşlarım bir gün olsun dinmedi.

​Artık korkmuyor ruhum karanlık gecelerden,
Korkmak lazımmış meğer "insan" diyen dillerden.
Çaresiz beklerken ben, güneş doğmaz ufkuma,
Uyanmak mümkün değil, daldım elem uykuma.

​İnanmayı unuttum, sevgi artık hikâye,
Kendimi kaybetmişim, kalmadı bir gaye.
Gökten düşen her damla, bir veda busesi,
İster deli desinler, ister veli nefesi...

​Söylenecek her söz bitti, kapandı bu sayfa,
Gönül yorgun, ruh yorgun; veda ettim bu safa.
NOKTA.