Nöbet Tuttu Şiiri - Zeynep Saylan

Nöbet tuttu

Güneşin battışıyla, gece omzuma çöktü
Ay susunca yıldızlar adını hep unuttu
Kalbimde şehir vardı, gitti ansızın göçtü
Yüreğinin içinde, heycanla nöbet tuttu

Özlemini anlatır ağlardı benim için
Bakışıyla küllerim savurdu neden niçin
Hatalarım soruyor kendim anlatmam Ayçin
Ben o adını andıkça nefret kalbimi attı

Yâim, senin gidişinle öğrendim ben yokluğu
Gözün ucuyla baktı nedendi soğukluğu
Bir tek ben kaldım sende, verdim gönül tokluğu
Zamanım avucumda param parçaydı yattı

Sevgi sesini duyunca, karanlık bir an durdu
Kuyu susardı taşlar dile gelirdi sordu
Ben Allah’tan gizlerken hatalarım hep yordu
Kader mühürlü zinçir ruhunda sade sattı

Aşkı yüreğim yangın yeri alevlerle yan
Ne su söndürür ne de akıllar erer o an
Yanmaksa payıma düşendi kabulümsün
Küllerim senden razı, duygumu sakin tuttu

Sevgilim ölemedim, gidişinle kalp yasta
Sade içimde mutlu, sevinen çocuk hasta
Adını anmam artık, ruhum dudağım sustu
Kalbim seni mezarına gömdü yinede battı

.....Zeynep Saylan......