Nöbet tuttu
Güneşin battışıyla, gece omzuma çöktü
Ay susunca yıldızlar adını hep unuttu
Kalbimde şehir vardı, gitti ansızın göçtü
Yüreğinin içinde, heycanla nöbet tuttu
Dedi: düş içime sır olsun müsveddeler.
Uçsun bir dem! uçsun buzdan kalbimde.
Hangi yitik güzden kalmış bu yaprak
Bu bahnamede şal.. inmez üstümüzden
Devamını Oku
Uçsun bir dem! uçsun buzdan kalbimde.
Hangi yitik güzden kalmış bu yaprak
Bu bahnamede şal.. inmez üstümüzden




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta