Nizam Şiiri - Kasım Kobakçı

Dağların bağrında nizam kurulur,
Hainler kendi kanında boğulur,
Bulanık nehirler coşar durulur,
Göğün sahibinden ferman gelince.
*
Bozkırın ortası er meydanıdır,
Yiğidin kılıcı can kalkanıdır,
Ecdadın mirası asil kanıdır,
Zalimler korkudan yere inince.
*
Puslu ormanların asil sürüsü,
Korkuyu tanır mı yiğit ölüsü?
Baharın müjdesi dağın örtüsü,
Düşman orduları geri dönünce.
*
Ulu önder yürür yolun başında,
Kudret parıldıyor gözü kaşında,
Destanlar yazılır mezar taşında,
Kılıçların sesi susup dinince.
*
Atların nalları yeri yararken,
Gökyüzü üzere güneş doğarken,
Mertler meydanlarda düşman boğarken,
Zaferin türküsü kalbe sinince.
*
Sırtlanlar kuytuda pusuya yatsa,
Karanlık geceler çamura batsa,
Kılıçlar kırılsa okları yutsa,
Yılmayacak canlar yıllar geçince.
*
Kuvvetli nefesler rüzgarda eser,
Hainin kökünü bilekler keser,
Kahraman ecdadım bırakır eser,
Gelecek nesiller bizi bilince.