Kendi Cenazemde Ayakta
Hayat omuzlarıma öyle bir çöktüki
ne taşıyacak gücüm kaldı
ne de bırakacak bir yerim.
Aldığım her nefes,
☛𝑲𝒆𝒏𝒅𝒊𝒎𝒆 𝑮𝒆𝒍𝒅𝒊ğ𝒊𝒎 𝒀𝒆𝒓☚
Bir gün sessizce sordum kendime
Bu kadar yorgunken, hâlâ nasıl ayaktayım
Aynaya bakınca senin gözlerinle buldum cevabı Ve fark ettim içim paramparça
olsa da nefes alıyorum hâlâ
**Kendime Sarıldım**
"Çok soğuk bir gecede kendime sarılmayı öğrendim,
İçimde kopan fırtınalara inat, dışımdaki soğuktan kaçtım,
Kimse yoktu sığınacak, kimse yoktu arkamı kollayacak,
İnsanlar bıraktı elimden,
"Kendimi Kaybettim"
Bu hayatta en büyük kaybım, benmişim meğer,
Değmeyecek insanlara harcadım ömrümü yeter,
Dönüp şöyle bir baktım arkama, soluklanmak için,
Koca bir ömür geçmiş, kim bilir neyin peşinden?
**"Kin ve Öfke Duvarları"**
😬
Seninle yaşadığım her ne varsa,
Üstü açılmayacak şekilde kapattım.
Artık her şey öyle dağınık kalsın,
Toplamaya ne gerek var,
Kırık dökük yollar
İki günlük dünyada ne çok kırıldık be usta,
Her köşede bir yara, her adımda bir iz,
Hayat kısa, ama acı uzun,
Bize mi kaldı bu yük, bu hüsran?
**Kırık Dökük Yollar**
Kırmadıkça kırıldık, kalbimiz un ufak oldu,
Hayatım parça parça, yaralı yerlerimden defalarca kanadı.
İzlerin kayboldu, kelimeler sustu,
Sen buradan yükle, buradan acıyla nasıl diye soran olmadı be ustam.
Kırık Düşler
Bir sabah daha, güneş karanlıkta kaybolmuş,
Umutsuz gözlerimde geçmişin gölgesi sarkar.
Düşlerim yorgun, umutlarım dar,
Kendi içimde kaybolmuş bir savaş var.
Kırık Düşlerin Ardında
Bir rüzgar esti içimde, seni taşıyan,
Fırtınaya kapıldın, tutunamadın.
Kalbimde açmasını istediğim baharlar,
Senin ruhunda hep kışa dönüştü.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!