Nidal Sis Şiirleri - Şair Nidal Sis

Güneş gibi yağan saçlar,
Her ortamı aydınlatan.
Ay gibi esen bir çehre,
Gece vakti yoluma ışık tutan.

Ya gözlerinde akan o nehre ne demeli?

Puslu girdiğim bu yol,
Amansızca yürüyorum.
Yolcuyum, ama istikameti bilmiyorum.

Sonrasında renkli bir minibüs beliriyor uzaklarda.
Otostop çekip biniyorum,

Derin bir huzur vardı dün uyumadan önce,
Sanki iki gün sonra işbaşı yapmayacak gibi.
Çocukluğu düşlemek,
Gece vakti huzuru koklamak.

Bazen düşlemek gerek demek ki.

Sakalların tam ağarmamış, tanıdım seni
Ne oldu, kaçtın gittin sormadan; tanıyamadan beni
Seninle tanışmayı kafaya koydum artık, ey veli
Dünse ağlayarak rüyama buyur ettim seni
Sabah oldu da gelmediğini anladım, ihtiyar deli

Bir tuhaf ikilem yine.
Seni her gün görmesem, nasıl mutlu olurum?
Ya her gün görürsem?
O zaman da belki mutluluğu unuturum.

Ne yapsam ki,

Herhangi bir nokta belirlemeni istiyorum İstanbul'da.
Seçtiğin noktadan başlayacağım sana şehri gezdirmeye.
Bana kalırsa Üsküdar'daki çeşmeyi seçiyorsun.
Böylece başlıyoruz seninle İstanbul'u solumaya.

Bir pazar sabahı hayal ediyorum.

Gecenin şu vakti oturmuş düşünüyorum,
Şiir yazdığımı zannederek bir şeyler karalıyorum.
Ne zaman mutlu olacağım diye soruyorum her gün.
Cevap "hiçbir zaman" ise, neden hâlâ yaşıyorum?
Cevap "elbet bir gün" ise, neden o ışığı göremiyorum?

Bana şükret diyorsun.
Edelim, beraber edelim.
Beklentiler birikmeye devam etsin ama,
Beni üzmeye, mutsuz etmeye devam etsin.
Aman, halimize yine de şükredelim...

Tanışmadık hala,
Seni sadece isminle biliyorum.
Onu da alıp zihnime kazıdım,
Bir görünüp, hep kayboldun.
Gözümün gördüğü her anda seni aradım,
Sen sandım, tüm kadınların suretini karaladım.

Bir gün biri bizi gerçekten sevecek diye çok bekledik.
Ama olmadı.
Ne bir kadın baktı içimizi görecek kadar derin,
Ne annemiz sustuğumuzda gerçekten dinledi.
Babamız zaten bağırırdı, ne dediği anlaşılmazdı,
Kardeşlerimizse kendi yüklerine gömüldü.