Neyranın abaküsü Şiiri - Yusuf Can Doğan

Neyra’nın Abaküsü"
(ya da: şiir benden gitti, siz hâlâ buradaydınız)

Ayaklarında eski gazete sayfaları,
Ağzında bi sigara
Ve dudaklarında,
kapanmamış yaraların metalik tadı

Sokak lambalarının titrek ışığı ve bi çınarın gölgesi
Andırıyordu kirli bir camda yansıyan tozlu bir kafesi
Çınarın altında gecenin boğuk nefesi.
Ve şairin ezgisi
Bir betonun çatlaklarından daha çatlaktı sesi

unutulmuş tesisde, bir cep telefonu
Birikmiş içi çağrılarla dolu;
Bu ülke bu kıta bu anadolu
bir bacağı kırık bir çocuğun oyuncak arabası gibi,

Sonra çıkardı defterinden, yazdı bir dize:
Birini rüzgara üfürdü birini verdi bize
Ben Neyra’yı tanımıyorum ama öldüm galiba.
Ardından üç nokta koydu.
Birini kendine,
Birini Neyra’ya,
Birini de size...

Elleri gül lekesinden külle kaplı benizi
Teninde iğde zamanı, bacakları kum izi
Kahraman olmayı unuttu,
Çünkü artık kimse kitap okumuyordu...
Şair, bir ağaca sırtı dönük yaslanmış
Neyranın kafasını defterle yarmayı düşünüyordu.