“Neyimsin?” dedi…
Ben de sustum.
Çünkü insan yarasına isim koyamaz ki…
Sen, içimde kanayan ama kimseye gösteremediğim yer oldun.
Dokunsalar acıyacak, görseler anlayamayacakları kadar derin…
Ne “sevda” diyebildim sana, eksik kaldı,
ne “özlem” diyebildim, hafif geldi.
Sen, sustukça büyüyen bir boşluk,
gittikçe çoğalan bir eksiklik oldun bende.
Adını koysam sanki azalacaksın sandım,
oysa sen, isimsizliğinle yer ettin kalbimde.
Bazen bir sızı gibi yokluyorsun içimi,
bazen nefes gibi varlığınla yakıyorsun.
Ne vazgeçebiliyorum senden,
ne de tutabiliyorum ellerimle…
Bilirsin, insan en çok içinden söküp atamadığı şeye yenilir.
Sen de benim yenilgim oldun;
kabullenişim, susuşum, içimde sakladığım en derin yaramsın.
O yüzden sustum…
Çünkü bazı duygular anlatılmaz,
bazı insanlar tarif edilmez,
ve insan en çok, adını koyamadığı yerde kanar.
@dsız..
Tarih:20 Şubat cuma
Kayıt Tarihi : 20.2.2026 21:02:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hangi mevsimsen söyle, ben orada olayım… Kış olsan yağmurun olurum, üşüyen yanına usulca düşerim. Bahar ol, rüzgârın olurum; saçlarına dokunan serinlik, içine değen huzur olurum. Yaz olsan güneşin olurum, içini ısıtan bir tebessüm gibi. Sonbahar ol, yaprağın olurum; sessizce kalbine düşer, sende kaybolurum. Sen hangi mevsimde yaşarsan yaşa, ben hep sana çıkan iklim olayım… Yeter ki sen ol, ben her hâline razıyım.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!