Bir zamanlar yapardım ben kuşlarla yarış
Aklımın ucunda değildi ol hakka yakarış
Servet, mal, mülk, hevesmiş hepsi yarış
Bilmem kabul olur mu bu sonsuz yakarış
Verdiğin bendeki bu emaneti alıver rabbim
Niyetlerimiz Salih olduktan sonra,
Akıbetimiz de hayır olur elbet,
Günümüz teknolojisine güvenle bakmak
Bir yapay zekanın hisleri, ne kadar insani olabilir ki?
Belki bir gün, bir algoritmanın hayalleri,
Bir insanın hayalleri kadar anlam taşır mı?
Ey İstanbul acılarına ağlıyor artık siluetleri nahoş
Aldırmıyor çaresiz alıştı araçların egzoz sancılarına
Karbon monoksit, kuşun, metal, bariyerli sokakları
Park alanı olmuş kaldırımlar geçilmiyor gündüzleri
Daha nice kederleri sancıları vardır aldırmıyor artık
Genç iken ölümü hep uzak bilirdim kendime
Oysa ne fidanlar dikiliyormuş kara toprağa
Ne üzere halk oldun derlerse o kutsal kelime
Yaşarken gaflete ile İslam olduğumu unuttum
Üç günlük dünya der dururuz ya her kelam da
Mutluluk içimden geçerken bile ürperdim,
Sevincimin gölgesinde bile bir sensizlik vardı.
Gülüşlerimin altına sakladığım sızıyı sen bildin
Sen der gibi bakıp, göz ile yaralarıma dokundun.
Bazen hüzün bir yabancı gibi kapımda belirdi,
Dostların seni üzmüş, incitmiş, kırmışsa üzülme
Allah c.c ben kırık kalplerleyim buyurmadı mı?
Ümitsizliğe kederlere olumsuzluklara göğüs ger
Güneş gibi parlayıp durmak istiyorsan dünya da
Zihninde ki kara basanları nefsini yak üzülme
Ad yoktu, suret yoktu, ben yoktum,
Hüda bilinmeyi murada etti sessizce.
Evrende beliren çokluk, evrenin değil,
Hakkın tecellisiydi zatı kendine perde.
Yokluk varlığa evrildi; varlık yaratana kul,
Derlermiş ki ben gamsız, kedersizin biriyim
Ah benim tebessümü eksik olmayan yanım
Ruhum savaş sonrası arkada kalan yer gibi
Nice incinmiş kırgınlıklarım, var bedenimde
Bir tebessümle perdelediklerim boş vermişliğim
Ruhum çökmüş bir bedenin içine
Hayata, yaşama küsmüşçesine.
Yığılmışım sanki yarı cansız içime.
Köhne bir mahzene girmiş gibiyim
Karanlık bir zindan dünya gözüme
Hafızam, hayalinin neferi olmuş,
Gizlice sızmış gecemin koynuna.
Karanlıkta parlayan bir ışık sanki…
Bir sevda değil de gökyüzüm sandım,
Bulut, bulut özlemlerinle örttün beni.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!