Neriman Gök Şiirleri - Şair Neriman Gök

İnsanlar gördüm, sevecen, tatlı
İnsanlar gördüm, kıt kanaatlı
Bir kendime baktım, bir de onlara
Oturdum divana, açtım ellerimi
Yalvardım Allah’a benzet onlara beni

Huysuz, aksi bir ihtiyarım
Bazen Güneş, bazen Ay'ım
Sonbaharda karakışım
Başım alıp nere gidem?

Köylü ya da şehirliyim

Sol yanım sızlıyor
Bir gözlerimden akıtıyorum yaşları,
Bir de yüreğimden.
Bu kadar mı insafsızdın?
Bu kadar mı vefasız?
Tek suçum, sevmek miydi seni?

Gönül pınarlarımı çağlayıp sen coşturdun
Gece gündüz demedin yollarda sen koşturdun
Olmayacak duayı inan ki sen oldurdun
Canım dedin sen bana, canan oldum ben sana

Ufkumdaki güneştin ateşiyle kavuran

Vakit yine bir akşam üstü.... Karanlık çöktü çökecek bu şehrin üzerine... Sen... Yine her zamanki gibi yanımda yoksun... Uzak... Yosun kokan şehirde kaybolmuşsun... O şehri hiç sevmiyorum biliyor musun? Hep uzaklaştırıyor bendeki seni bana... Ben bin adım atarken... O şehir adımlarımı tersine dönderiyor sanki... Bir türlü gelemiyorum... Bir türlü bulamıyorum seni... Yosun kokan o şehir var ya.... Nefret ediyorum ondan inanki...Göndermiyor bir türlü seni bana... Engeller koyuyor yollara.... Offffff offfff... İşte yine bir sigara içimi zaman... Bir demli çay sana, bir demli çay bana dolduruyorum narin, beyaz porselen çaydanlıktan... Yine yaptığım kek ve kurabiyeleri tek başıma mı yiyeceğim.. Of offff.... Sen yokken de yenmiyor ya... Yine mahalledeki çocuklara vereyim bari... Biri senin için.. Biri benim için diye sayarak.....

Ne zaman geleceksin bu şehre... Kalabalıklardayım... Yalnızım... Sensizim... Yosun kokan o şehiri sevmiyorum... Şehirdeki denizi mi başka yere taşısam... Yoksa dolgu mu yaptırsam denizin üzerine belediyeye.... Offff offffff.... Ne yapsam da seni bana getirsem... Yollar açık... Yollar aydınlık... Sağlı sollu beyaz güller ektirdim yol kenarlarına... Arada bir kır çiçekleri ve papatyalar var... Bilirsin ki çok severim kır çiçeklerini ve papatyaları... Ama bir o şehirden uzaklaşabilsen.... Yosun kokulu şehir... Kara bulutlu şehir... Taş kalpli şehir..... Meraklanma sen.... Bir çaresini bulup uzaklaştıracağım seni o şehirden.... Daha olmadı... Ben geleceğim o yosun kokulu taş kalpliye...

Vakit yine bir akşam üstü.... Karanlık çöktü çökecek bu şehrin üzerine... Sen... Yine her zamanki gibi yanımda yoksun... Uzak... Yosun kokan şehirde kaybolmuşsun... O şehri hiç sevmiyorum biliyor musun? Hep uzaklaştırıyor bendeki seni bana...

Bende ben kalmadı, tüketti takatini yüreğim... Bende sen kalmadı, bitirdi yüreğimi yüreğin...

İnsanoğlu bir muamma
Çöz çözebilirsen
Garipolan bu Dünyada
Kal kalabilirsen.

Ben bir goncaydım, güle dönüştüm
Bülbüle hasret, çöle dönüştüm
Yandım yandım, küle dönüştüm
Derdimi sana anlatamadım.

Sen uzaktın, benden de uzak

Diyelim ki sana kızmışım
Olabilir,
Ademoğluyuz ne de olsa
İnsanın özünde varsa
Kızmakda hoş,
İltifat da...

Yaz katip bende divit kalmadı
Dikenli bir sarmaşık bedeni sarmaladı
Pınarlarım nemliydi bir daha kurumadı
Baştaki sevda yeli ciğerimi dağladı

Ey gönül, sende dinle derdimi