Neredesin Dost Şiiri - Tahsin Özmen

bazen dert dinlemekten kaldırımlar da yorulur
ve insan umutsuzca sağa sola yürür
dili yoktur ıssızlığın,
kuytularda hüzün büyür
kimseler kalmayınca
..
kimi uçar, kimi göçer yuvadan
insan kendini camlara vurur
biz hatırladıkça bazıları unutur
ve cenazesi kaldırılır vefanın
kapının tokmağı nasıl da üşür
kimseler çalmayınca
...
hayat ağacı dallarının taşıyabileceği kadar meyve verir
ve ölüm hep yaşamın kıyısında durur
bütün dertler toprağın kabulüdür
kimseler almayınca
....
...
..
.
/...iyileşmez yara misali kabuğa aşerir...
bir tutam serinliğe hasret çeken ateş olur yanarsın
kurur gönül hazinen tamtakır...
sırtını yaslayabileceğin dost kokulu bir ağaç ararsın
hayatta en az üç beş sıkı dostun olmayınca.../