Kültür Sanat Edebiyat Şiir

varlık hiçlikle başlar

bir baska tanimi: okyanusun ortasinda bir basinasin,hangi karaya daha cabuk varirim diyorsun,bir an hepsi yakin bir an hepsi uzak,gucun yetmiyor kurek cekmeye emin olamayinca varacagindan...kayiga uzanip bekliyorsun,hayat yanindan akip gidiyor,hayata parmagin degiyor ancak

kandırma, gerçekleri çarpıtma, zayıf noktaları kapama, güçlü noktaların altını çizme yolu, feyk atma hali. ikilemde bırakan şey, 'şehirde kusurlarından arındırılmış bir yüzle mi dolaşmalı ya da en savunmasız anlarda tüm kusurların ortaya döküldüğü bir şekilde mi görünmeli? ' tereddütünü yaşatan şey. bir maske, illa ki çıkartılması gereken. ölü balık bakışı sahibi, pişmaniye röflesi saçlı kadınların kurtuluş noktası.

muhyiddin ibn arabi'ye göre elif bir harf değil, bütün harflerin dayanağı olan ilkedir. o, bütün harflerde bulunur, isimlerde gizlenir, herhangi bir mertebeye sığdırılamaz. bu nedenle elif, harfler içerisinde zât-ı bârî'yi ifade eder. nasıl ki elif harfi kendisinden sonra gelen harfle birleşmezse, allah da kendisine şirk koşulmasını istemez. allah'ın şirk ile ilgili söylediklerini sadece bu harfe dayandırmıyor tabii ibn arabi ama, kur'an'daki bu tavrın harflerde de görülebileceğini anlatmak istiyor bize sanırım.

acının morfinidir...

seni seviyorum'ların çok kolay harcandığı bu zamanlarda dışa vurulmasının kişinin en doğal hakkı olduğunu düşündüğüm duygu.ayrıca insan bütün nefretini kustuğu zaman kendini o kadar rahat ve hafiflemiş hisseder ki,içerlerde bir yerlerde gizli tutulmasının saçmalığını ve gereksizliğini sorgular.sonuçta hayat dört dörtlük değil,bazıları içlerinde zorlayaraktan yeşerttikleri yalan sevgilerinden güç alırken,bazılarıda duyguların en asili olan nefretten alırlar güçlerini.

nefret kara bir sestir düşsel mağralarınız içinde. hep gölgesidir sevginizin. güneş tutulması gibi arada bir tutulursunuz. uslu olmadığınız zaman beyaz yüreğinizdeki kara bir lekedir. menzili gelip geçici savaşların yaralarıdır. yaraları dizlerdekine benzemez.

dua... bütün sır bu üç harftedir artık. dua... yakarma, yalvarma, dileme, isteme, bekleme, sığınma, boyun eğme, kendinden vazgeçme, kendini silme, yok etme, o'nun eşiğinde bir köle olduğunu fısıldama, o'nun kapısından ayrılmadan, orada öylece, günlerce, aylarca, yıllarca bekleme, rahmet ve inayet'ini umma, alemleri kuşatan sonsuz merhametine, esirgeyiciliğine iltica etme, derdi derman bilme, o'nun koruyuculuğuna yerleşerek, bütün varlığın üzerinde, insan olmanın yüce anlamına gelme... bu üç harf, kullluğun tüm gizlerini içinde taşır...
allah, kendisine arı bir dille ve saf bir yürekle yalvaran herkesin duasına cevap verir. 'duanız olmasa ne öneminiz var' ifadesi, yakarmanın değerini ve nadideliğini işaret eder.

'herşeyi yazarım da
zamanı yazamam
o yazar çünkü
beni.'

hayatınızın soru-cevap muhasebesini yapmaya kalktığınızda hep borç bakiyesi veren; tartmaya kalktığınızda terazinin soru kefesini dengelemeye asla yetişmeyen şey. sorular dağ gibi, taş gibi oldukları yerde dururlarken bunların çoğu rüzgarla beraber öyle uçmayı tercih ederler. koşun ki yakalayasınız.