© Copyright Antoloji.Com 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Antoloji.Com'a aittir. Sitemizde yer alan şiirlerin telif hakları şairlerin kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.
Bana masum bir kadın göster, hemen orada bileğimi keseyim... av mevsimi
Havada soğuk değil mi? birden soğudu ama dün böyle değildi, dün bütün gün görevdeydim ben. bizde mesai öyle 24 - 24.. Tabi sen şimdi soracaksın 24-24 ne diye? Yani 24 saat görev 24 saat istirahat. Nasıl sahlep iyi mi? Süte mi yapmışlar yani hani suya yapıyorlar bazen. Süte yaptılarsa içicem. Bizim oralarda sormazsın bile direkman süte yaparlar. Burda herşey farklı tabi,burda herşeyi sulandırıyorlar...
Rüyamda bir kelebek olduğumu gördüm. nehir kenarlarında uçtum, güneşin ışığını kanatlarımda hissettim sonra uyandım ve kendi kendime sordum.
Ben insan olduğunu düşleyen bir kelebek miyim? yoksa kelebek olduğunu düşleyen bir insanmıyım.?
Çok iyi bilirim kelebeklerin neden kırılgan olduklarını;
kelebek olmayı seçtiklerinden.
Çocuğum... gökyüzü gibi bir şey bu çocukluk hiçbir yere gitmiyor.
Sözlerin yankılandı her sorduğumda, 'Biliyorsun.'
'Biliyorsun' 'Kalamam' demekti.
Kimse aşk kadar
Sert vurmuyor böyle
Düşünmeden severek
Yalnızlıkla yaptım
Gözlerin derin
Kırparsan özlerim
Af edersin severek
Yanlışmı yaptım?
Ben bozkırdaki ağaç
Sen uzakta akan su
Özlemi yüreğimin
Yüzyıllardır yakan su
Bir ağrılı bekleyiş
Ki tükenmez bir türlü
Ne duam işitilir
Ne söylediğim türkü
Kavrulmuş dallarımdan
Haber etsinler diye
Nice kuşlar uçurdum
Dönmediler geriye
Adressiz yolculuklar matarasında
Sırt çantasında yalnızlığı
Naftalin kokuyor türküleri unutulmuş zamanlardan
Geleceği anılarında arayan
Dağ gibi yaralı nehirler gibi durgun
Düşbaz türküler taşıyor gün bitimi şafaklarda
Şehirler uyanıyor ardından
Gözleri hala çocuk...
Mezarlıklar... Oracıkta duran soğuk mermer taşın ve önündeki toprağın altında olan en sevdiğinse bile size bunu hissettiremeyen ruhsuzca kalakalmanıza sebebiyet veren mekân.
Her yerde sıra sıra taşlar ve insanlar var. İnsanlar geziyorlar bunların arasında, ara sıra birbirlerine bişeyler göstererek başlarını sallıyorlar sonra arkalarına bile dönüp bakmadan gidiyorlar...
Bir annenin çocuğunun mezar taşını öptüğünü gördüm ki yapabilecek bundan fazla bir şey yoktu, Orda oturup bir daha hiç kalkmak istemezmiş gibi bi hali vardı, insanlar baş salladılar yine, çok acıdır çocuğunu kaybetmek! öyledir evet, bir başkası daha başını salladı, uzaklaştılar sonra.
Mermerler hiçbirşey ifade etmez zaten, üstündeki isim çok tanıdıksa bile öylece bakakalıyorsun, inanılır bir şeymiş gibi gelmiyor. Yakılmak güzel olurdu dedirtiyor insana her defasında, arada insanlar gelip gidiyor ama sen hep gömülmüş duruyorsun ve bedenin çürüyor, kemiriliyor, bakteriler sarıyor etrafı, gelen giden buna yardımcı olamıyor, mermere bakıp ellerini açarak senin duyamayacağın, duysan da zaten anlamayacağın bir dilde bişeyler mırıldanıyor ve gidiyorlar...
Yapabilecekleri tek şey bu çünkü.
İşte burası bedene giydirilen son kılık...
Ruhumla birlikte bedenimi de özgür bırakmak istiyorum
Çocukmuşuz biz.. O, mısır saçlı, habire sümüğünü çeken afacan bir kız, ben dizleri yara içinde haşarı bi velet.. Dünyanın zillerine basıyoruz; o kaçıyor ben hep yakalanıyorum...