Kültür Sanat Edebiyat Şiir

en güzel serüvenlerimizin gemilerini yaktık
perişan ayaklarımızda yağmur sesleri çılgın
saçlarımızdan kaçan dağınık ordulardık
gözlerimizde paslı kilitler huysuz
öperken korkunç
sağır dudaklardık
sağır dudaklarımızla uzun soluklu yağız atlardık
yağıyorduk korkusuz

Murathan Mungan

Son videoyu aç ve herbir yazılanı öyle oku. Kadını oku, çocuğu oku, atamı oku, gurbeti oku en çok. Ayın şavkına denizimdeki yakamozları nasıl astığımı oku. Güneşle birlikte susacağım merak etme, “ama oku” müziğimle birlikte oku...

Atamın çocukları ,
Başı örtük, başı açık atamın yadigarları saygıdeğer kadınları.
İffeti aklında bilen, aklını iffet bilen!
Atamın başı örtük, başı açık yadigarları saygıdeğer kadınları...
Aslı Birer

Hangi birini anlatayım ortalık dallı budaklı sarmaşıklarla kaplanmış.
Seni kimler attı yangınlara? Kimler bıraktı biçare umutlarını.
Gülüşün kadardı dünya, dünyayı; gamzelerinden taşan, dudaklarına düşen izdüşümleriydi yaşanır kılan.
Kadın!..
Aslı Birer

Uyuduk da rüyamı görüyoruz
Nasıl bir kıyım bu?
Ruhlar kıyımı, insan kıyımı!
Lanet bir dengesizlik sarmış her yanı
Afrikalı çocuk açlıktan kemikleri sayılırken
Avrupalı çocuk, “ obezite” den muzdarip
Günü, ayı, yılı, yılları vurdum harmana
Bir arpa boyu yol alamamışız.
Ah, Mandela;
“ ben özgürlük İçin çok yol yürüdüm, yüksek bir tepeye tırmandıktan sonra, fark ettim ki; daha tırmanacak çok tepe var”

Neyi ıslatacak bilmem bir masumun göz yaşı, kurumuş kalpleri mi?
Ayıpsız
Aşikare
Yağmur misali
Mesele ağlayabilmek mi korkmadan
Yoksa tutabilmek mi sıcacık bir eli
Gözü kapalı.
Kuruyan topraklara;
Ağlamalı o vakit hep birlikte avaz avaz ağlamalı,
Ayıpsız
Aşikare
Yağmur misali

( insan topraksa hani)

“Nasıl etmeli de ağlayabilmeli
farkına bile varmadan?
Nasıl etmeli de ağlayabilmeli
ayıpsız,
aşikare,
yağmur misali?”

Nazım Hikmet Ran