Kültür Sanat Edebiyat Şiir

Ne? Geçinilmeyen hayat sona erecek olan, cennet cehennemi var eden bir kavram ve bu kavramın unutulması insanlarda kibir olarak baş gösteriyor.

Nerede? İnsan dünyada kibir ile yürümeye başlayınca gökyüzünü kaplayan bir haşyet sarıyor ruhunu. En üstün ben olmalıyım demeye başlıyor. Bencillik ile tanışıyor bu kez.

Nasıl? Tepeden bakmaya başlayan kişi zamanla diğer kardeşlerini küçük görüyor. Her insan birbirinin rakibi olarak doğmuş oluyor.

Neden? Çünkü en üstün ben olmalıyım yarışını benimsiyor. Şeytan damarlarında dolaşırken neden alt tabaka da olsun ki...

Niçin ? Ölümü kabul etsede bir son olması insana ağır geliyor hâlbuki "akletmez misiniz" ayetine muhatap olduğunu bildiği halde "kalubela" da verdiği sözü unutuyor. İNSAN =UNUTAN

Kim? Cevapta soru da insanda.
Kalpler ancak Allah'ı anmakla mutmain olur. Anmayan insanın kalbi katılaşır ve herşeyi yapabilirim edasıyla yürür yeryüzünde. Oysa bir hardal tanesi kadar kibir kalpte olursa o kalp cennet yüzü görmeyecektir.
Hâlim olmak gerekir.


Sevgilerimle..

Her kaybediş kazanmaya giden yolda atılan bir ilmektir.

Güneş tek bir insan için doğmuyor..
Yüreğine sağlık Ata kızı.
Sevgilerimle

Nerede uçuşan bir kelebek görsem senin bir yerlerde gülümsediğini bilirim..

5 N 1 K olmamış ki

Nasıl?
Neden?
Niçin?
Ne zaman?
Nerede?
+
KİM????

Soru neydi Elif'im?
Hayırlı geceler diliyorum.

Güzel paylaşım Bekir bey saatlerce dinlediğim bir parçaydı. Teşekkür ederim hatırlattığınız için.

https://youtube.com/shorts/B5qRp6iPQTk?feature=share

Unutulur gider biz unutursak...
Yüreğine sağlık Güneşli Melek canımsın..

Unut beni
Yüzümü
Sesimi
Adımı
Yanından geçip giden sıradan insanları unuttuğun gibi unut
Nasıl unuturum dediğin o anı
Ve
Kokumu
Sonra
Beni nasıl unuttuğunu unut
Unut beni

Alıntı (Özne'den(

MÜZELİK ŞİİR

AKIL KARAYA VURDU

Yürüyen heykellerle aynı müzedeyim ben
Konuşan mumyalara kimden söz edeyim ben
Fikren işkencedeyim, ruhen cezadayım ben
Korkaklığın sükûtu kol geziyor her yerde
Sanki tek başımayım, tek kişilik mahşerde.

Putların gölgesinde dans eder akbabalar
Söz sokakta dolaşır, öz zindanda çabalar
Atılan ucuz safra selâmlar, merhabalar
En temiz topraklara gül eksem mantar biter
Yollar sırat köprüsü, durmak düşmekten beter.

Kaybettim mesafeyi, zamandan uzaklaştım
Sevgi diye sarıldım, isyanla kucaklaştım
Ne kendimden kurtuldum, ne kendime yaklaştım
Toprağın üstü mezar, zevke dalmış ölüler
Can sıkmaya yetiyor canlı kalmış ölüler.

Fuhuş yuvası sanki en görkemli binalar
Çamur evlât doğurur taş yürekli analar
Resmen hak tevzi eder hakkı boğan canavar
Koşanlar, yarışanlar.. dehşet ötesi dehşet
Akıl karaya vurdu, gırtlağı geçti vahşet.

Meydanlar tıklım tıklım, caddeler salkım-saçak
Kölelik histerisi yayılmış köşe-bucak
Elli tane hokkabaz, elli milyon oyuncak
Müdür ve müdüriçe müzenin bekçileri
Aferine çalışır düzenin bekçileri.

Mülkü kazanan ayrı, tasarruf eden ayrı
Hisseler neden farklı, hak, hukuk neden ayrı?
Hasta yaşar deniyor, baş ile beden ayrı
Mantık yürütmek yasak, itiraz eylemek suç
Neşe-eğlence cinnet! .. Yatıp uyumak korkunç!

Güvenmek aldanmaktır.. ölçü-tartı izafî
Mert-namert, güzel-çirkin, eksi-artı izafî
Çoğunun cebindeki kimlik kartı izafî
Kim kimdir? Kim kim değil? Anlamak ve bilmek zor
Oynanan komediye gül diyorlar, gülmek zor.

Figüran heykeller var kül tablası boyunda
Beş yüz göbek atarlar dakikalık oyunda
İşlenen her günaha kurtta ortak, koyun da...
Kalmışım ara yerde, tozdayım, dumandayım
Kirli bir mekândayım, iğrenç bir zamandayım..

ABDURRAHİM KARAKOÇ

24.7.1991
(Akıl Karaya Vurdu)

Geçmişe dair güzellikleri unutmamalı..
Güzel paylaşım Elif'im teşekkür ederim..
Sevgilerimle