Kültür Sanat Edebiyat Şiir

?si=wC9TvJCKals-90TW

Dokunamadığım, göremediğim dindiremediğim bir özlemi taşıyor yüreğim.. Sanki bu biraz yalnızlık, biraz hüzün biraz çaresizlik ve çok fazla sevmek gibi.

Hakikaten de kendimle bayağı çelişki içimdeydim. Hayat bir çelişki ağından ibaretti. Hayat berbattı. Yaşama lafını kullanmamak lazımdı; berbat etme, bağırma, azarlama ve kusma demeliydik.

Hangimiz öfkeden çıldıracakken gülümsemek zorunda kalmadık ki! Bir kadın yaşamak için, ayakta kalmak için ve işini yapmak için ne kadar çok öfke yutuyor, bunu sadece kadınlar bilir.

Gidenlere hep öyle gelir; bir şey unutmuşlar gibi. Oysa zaten bir şey unutmak için gider insan. Giderken bir şey unutmak sorun değil; insan çok daha büyük bir şeyi unutmak için gider. Geride kalanların ne anlamı olabilir ki?”