Kültür Sanat Edebiyat Şiir

mutlu olmayı yarına bırakmak,
karşıya geçmek için nehrin durmasını beklemeye benzer..
ve bilirsin,
o nehir asla durmaz.

İnsan, tüm bu dönüşümlerin ortasında, kendi iç sesini duymayı öğrendi…
Her kayıpta biraz daha derinleşir, her yeniden başlamada biraz daha sadeleşti..
Güzellik, artık dışarıda değil, içerideydi.
Ve belki de en büyük çare, o güzelliği fark edebilmekteydi.

çirkin nasıl güzelin içinde varsa,
güzel de çirkinin içinde
vardır...
hayat ,
bu saçmalığa varan muazzam
çelişkinin içine gömülmüştür

bana bir hikaye anlat dedi adam hevesle
söyleyecek hiçbir şey bulamıyordu kadın
hikaye sensin...
dedi, sustu..

İnsanın hayattan beklentileri , amaçları , istedikleri çoğu zaman bir türlü
'denk düşülemeyen' İETT otobüs gibidir…
bazen bir durakta bekler durur da , o otübüs bir türlü gelmez.
bazen durağa yetiştiği anda o otobüs hareket eder de öylece bakakalır arkasından…

Umutların gerçek olsun,
Eros'un oku kalbine konsun...
Boşver Gideni ,
Kafasını taşlara vursun :))

zorlayınca olmaz, nasipse olur...
ama zorlamadan nasip de olmaz. çünkü kader gayrete aşıktır...

Elinde bir papatyan vardır, ama sen hep bir gülün olsun istersin...
Gülü bulmak için papatyandan vazgeçersin,
gün gelirde gülünü bulamayınca papatyana geri dönmek istersin...
Ama artık senin değerini bilemediğin papatyan bir başkasının gülü olmuştur...

yazmaktan daha önemlisi de farkı, fark edecek kadar farklılık ve bir de
yazılanları isabetli algılayacak kadar akıl ve iz’an sahibi olmaktır belki.
Gün Işığı, farklısın ve iz’an sahibisin vesselam :)

dönmezsen sanki daha iyi olacak..
ya da istediğin heer zaman dönebilirsin, bu sana kalmışş..
peekii dönersen sana kapıyı açarmıyım,
bak bu da bana kalmışş :)))