Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Çaresiz dertlerle gülmüyor yüzüm
Paramparça oldu dayanmaz özüm
Kalem de yazmıyor,çıkmıyor sözüm
Bu nasıl ızdırap bu nasıl çile?.............Mahir Başpınar
Sevilay Hanım Bu güzel şiir için kutluyorum.saygılarımla...tm puan.
Canım kızım bu dünyada her şeyin yolunda gitmesi gibi bir lüksümüz ne yazık ki olmuyor.Sevincin hazzın acı ve kederin harmanlandığı bir hayatı yaşamak üzere gönderilmişiz. Sabır ve şükürle yaşamaya mecburuz .
Yüreğine sağlık duyguların güzel ifade bulduğu dizeler .
Selam ve sevgilerimle.
Mehmet Abin
Yukarıya değil aşağıya bak
O zaman teselli buluruz ancak
Sabırla şükürle katlanılacak
Yaşamak ıztırap, hayat bir çile*********Mehmet Çiftçi
ağlayıp, yüz verme, kahpe feleğe
aklına geldikçe vuruyor sille
acıdan zevk alır oldum ben bile
Bu nasıl ızdırap nedir bu çile?
onuncu tp
Allaha emanet ol dostlarınla
iç
Ya çaresizsiniz,
Ya çare siz siniz
sözünü hatırlattı şiirniz.
Yeni yıl hepimize sağlık, mutluluk ve başarı getirsin diliyorum.
sevilay hanımı gayet hoş bir şiir olmuş. tebrik ediyorum efendim.
saygılarımla
tebrikler türkü formatında bir şiir olmuş
Saygı ve sevgi ile
Erkan Gümüşsoy
Gözde yaş kalmadı kanlar akıyor,
Ateş değil artık sular yakıyor,
Mutluluk uzaktan öyle bakıyor,
Bu nasıl ızdırap nedir bu çile?
SİZİNKİLER KADAR GÜZEL OLMASA DA
HARİKA ŞİİRİNİZE BİR KÜÇÜCÜK KATKIM OLSUN İSTEDİM. TÜM KALBİMLE KUTLUOYR SAYGILAR SUNUYORUM...
güzel sözler ablasıı...
bazı heceler 4+ 4+3 olsada akıcılığını hiç bozmamış.
susma tamam mı?
deniz şahinğlu
yüreğine sağlık sevilay hanım.
dostlarında kalemleri daim olsun. güzel bir şiir ve dostlardan gelen güzel dörtlükler.
saygılar tam puan
Kaleminize ve yüreğinize sağlık. Yine mükemmel. Yeni yılda her şeyin gönlünüzce olması dilerklerimle. Selam ve saygılar.
Ben bende değilim tutmayın beni
Hatanla doğrunla sevmiştim seni
Öyle bir sevda ki san ki dün yeni
Çekerim bu kadar ağır bir çile
güzel bir şiir okuttunuz yüreğinizi ve emeğinizi kutlarım...tebrikler
Bu şiir ile ilgili 66 tane yorum bulunmakta