Necdet Uçan Şiirleri - Şair Necdet Uçan

gecenin bu saatinde
yalnız gitmiyor bu zıkkım
bırak bahaneyi
kalk gel sevgili
biraz hasbıhal
biraz

dışarısı soğuk
kar
kış
kıyamet
ruhum üşümekli
çay var mı sevgili

yüreğimiz elimizde
canımız cebimizde
papatyamız düştüğünde yere
o ceberut günlerde
eğilmedik zalime
buz kestik öldük öldük, dirildik

habire sorarsın
cevap bulamama pahasına
üstüme gelir
anlamlı
anlamsız
yineler durursun

susmadı
gök gürültüsü
dinmedi sağanak
gönül sırılsıklam
harala, gürel bir yaşam
ve durulmadı karmaşa

başka dünya
aramaya gerek yok
cehennemi
sevgisizliğin
vücut bulduğu
arsızlığın prim yaptığı

lanet
soytarı
termaş
boğucu
can yakan
kırık plak gibi

yüreğin hassassa
yorumlama yeteneğin varsa
miyop değilsen
düşünebiliyor
ve vicdanlıysan
bulaşmışsan mücadelenin

illa,
yakıcı ateşi
yerin dibi
cezası
zebanisi ile mi tanımlanmalı
halbuki

keşke yanmak olsaydı tüm mesele
cep dayanmıyor obur olmuş musibete
yürek yetişmiyor
her biri Azrail’e dönene
ne de
cephe oluşturup mevzilenene