Necdet Uçan Şiirleri - Şair Necdet Uçan

yürekten aldığınızı
götürün yüreklere
haberim bekleyenlere
yarışamaz sizinle
ne postane
ne tayyare

utanç içinde
ağaçlar
çırılçıplak
boş kaldı
salıncaklar
hamaklar

yılın son günü
dışarıda fırtına
donuyor dünya
yine de devam dönmeye
üşüyor vicdanlar
insanlık yok denecek kadar

gülüm
attığın taş
camımı kırsaydı keşke
tuzla buz edip
penceremi
çerçevemi

Ayşem
dallı güllü fistanın üstünde
saç ögrüsü yelek
yüzün adeta bir melek
terden ıslanmış başörtün
zar zor kaldırdığın

alfabenin
ilk harfiyle başlayıp
son harfine gelirim
yine de AZ gelir
sevdanı anlatmaya

onurlu yaşam kavgasında
kan değdi
güvercinin kanadına
gaz sıkılarak yaralıya,ölüye
zulmedildi
barış boğulup

varsınız ya
beni benden çalan
aklımı başımdan alan
sevgi yumağı yaratıp
destan yazdıran
üzüntülerinizle kanatan

parlaktı gökyüzü
Ankara hazanında
kuşluk vakti
barışa karartma uygulandı
öyle bir patlama ki
Ankara kalesinden

secde eder gibi
inandığım
yürek ağrım
iç sancım
karanlıkta ışığım
tespih çekercesine sabrım