Necdet Uçan Şiirleri - Şair Necdet Uçan

doğaya ait olanlar
mesela kar
yağmur
ya da çamur
yapraklar
ayaklar altında kalır

çelik çomağımız yandığında baruttan
yenisini yaparız çocuk aklımızla
bilyelerimiz kırıldığında
misket bombasıyla
beş taş oynarız sağlamlarıyla
kağıttan uçaklarımız düşürüldüğünde

yürekten aldığınızı
götürün yüreklere
haberim bekleyenlere
yarışamaz sizinle
ne postane
ne tayyare

utanç içinde
ağaçlar
çırılçıplak
boş kaldı
salıncaklar
hamaklar

yılın son günü
dışarıda fırtına
donuyor dünya
yine de devam dönmeye
üşüyor vicdanlar
insanlık yok denecek kadar

gülüm
attığın taş
camımı kırsaydı keşke
tuzla buz edip
penceremi
çerçevemi

Ayşem
dallı güllü fistanın üstünde
saç ögrüsü yelek
yüzün adeta bir melek
terden ıslanmış başörtün
zar zor kaldırdığın

alfabenin
ilk harfiyle başlayıp
son harfine gelirim
yine de AZ gelir
sevdanı anlatmaya

onurlu yaşam kavgasında
kan değdi
güvercinin kanadına
gaz sıkılarak yaralıya,ölüye
zulmedildi
barış boğulup

varsınız ya
beni benden çalan
aklımı başımdan alan
sevgi yumağı yaratıp
destan yazdıran
üzüntülerinizle kanatan