inci tanesi gibi berrak
ve sakin
tek tek dökülüyordu
göz yaşları
kontrol edemiyordu
arada zincirleme
acelem var dostlar
oyalamayın
daha yazacaklarım
ve geriye bırakacaklarım
kınamayın beni
daha içimi dökeceğim dostlar
sana üşümüşlüğümde
çeyrek kadar bile
artsa zaman
uzayan kış gecelerinde
zemheride gel sevgili
kıt kanaat geçinen ailede
marangoz babanın
altı çocuğundan
tek okuyan umuduydun
gençliğini yaşayamadan
henüz otuzunda
kirli hesaptır bu
kazananı olmayan
bir karmaşık oyun
yoksul çocukların
masumiyeti
ve bedeni üzerinden oynanan
bu ülkede
her gün şiddete
tacize uğrayan
beyni küçümsenen
duygusal dünyasında
yalnızlığa terk edilen
mum ışığında
hayal meyal
el yordamı ile bulduğum sevdamı
ay ışığında yeşerttim
ve gün ışığında
gözümün içine baka baka gittiğinde
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!