Nazlı Arman Şiirleri - Şair Nazlı Arman

Düşünce yokluğa
Önce bulgurun biter Sonra dostların birer birer terkeder

Ey yandığımın sevdaları gidin benden
GİDİN Kİ
Yüreğim bu öfkeleri yaşasın
Gelsin böyle ŞİİR'le,şarkıyla
Örsün şişlerinde ilmek,ilmek hüzzam'ı
Bu yangın yerinde en derin sevdaların

Birazdan gece doğar
Tüm ayrılıklara
Hain siyah bir pusuyla

Gidiyorum
Arkamda hüzzam bir AŞK bırakarak
Damla kadar sevgi almıyorum yanıma
Bir ben'i koyup bavuluma
Kat,kat sığdırarak yalnızlığımı kimsesizce gidiyorum

İçimin mahzenine indim
Herşey yıllanmış
Yüreğimden kekremsi kokular yayılıyordu
Korktum karanlığından yalnızlığın
Soğuk ve imgesiz çığlıkları damlıyordu
İçimin sarkıtlarında

Otursaydık diz,dize
Baksaydık göz,göze
Muhtaç olmazdık hiç bir söze

Öyle bir an'da gel ki
Ölüm kalmaktan utansın

Gün kızararak gidiyorsa
Gök alaca renklere bulanmışsa
Özlem yüreğe çöreklenmişse
Durup dururken gözün seğiriyorsa
Zaman burnundan soluyorsa
Sarmışsa ortalığı ağır bir anason kokusu

Yine bu gece
Kelimelerle buluşup
ŞİİR'le sevdalık edeceğiZ

Şiir bilmezdik çocukken biz
Roman olduk büyüyünce
Sürüklendik öykülere karga tulumba
Kirlendik kör vakitlerinde gecenin
Karanlık hüzünleriyle
Gebe kaldı ruhlarımız