Nazım Hikmet Ran Şiiri - Ömer Tarım

​Selanik’te doğan o mavi gözler,
Saraylı bir soydan toprağa indi.
Alev aldı dilde en saklı sözler,
Fırtına ruhuna bir mühür dindi.

​Bahriye bağında gençlik çağları,
Yüreğe düşen o ilk aşk yarası.
Gönlünde sarsıldı gurur dağları,
Böylece başladı yol haritası.

​Anadolu bağrı açtı kapıyı,
Bolu’da tanıdı yoksul insanı.
Gördü o çileyle duran yapıyı,
Değişti fikrinin bütün her yanı.

​Moskova ufkunda fütürist akım,
Şair Mayakovski vurdu teline.
Serbest hecelerle kuruldu takım,
Basamaklı dize düştü diline.

​Bursa zindanında parlayan cevher,
Demir parmaklıkta memleket oldu.
Burada yazara el verdi kader,
Balaban fırçayla orada doğdu.

​Piraye bir ömür hasretin adı,
Mektuplar, şiirler ona yazıldı.
Gönül sarayının kaçınca tadı,
Münevver’le yeni yollar kazıldı.

​Açlık grevinde erirken beden,
Adalet istendi cihan katında.
Dünya ses verirken büyük kitleler,
Zulüm eriyip gitti tahtında.

​Elli yaşında bir zorlu askere,
Çağrılınca kaçtı Karadeniz’den.
Gurbet ellerinde aldı tezkere,
Vatandaşlık gitti resmi bir izden.

​Saman sarısı bir Vera sevdası,
Moskova’da sardı son günlerini.
Dinmedi içinden memleket yası,
Gezdi sürgündeki her yerlerini.

​Bir Haziran günü kapı önünde,
Gazeteye uzanırken durdu kalbi.
Novodeviçi’nin soğuk gününde,
Sürgün toprağında bitti o harbi.

​Yıllar geçse bile sönmez bu harlar,
Destanlar anlatır gurbet sızısını.
Kocapırım söyler, yürekte karlar,
Tarih unutamaz şair yazısını.

Ömer tarım
9 haziran 2026