Nasipsiz Anahtar Şiiri - Marziye Aydoğdu

Üzülüyorum, en çokta ona üzülüyorum
Ne bir yuvası  var ne de bir anahtar
pişmanlık dağları aşılmaz artık üstünde erimeyen kar var
Hiç beklemediği bir anda girdi hayatına bir günahkar

Sonu belli olmayan bir zehirin içinde
Kaderi çileli, yolu karanlık gece
Ayrılık zor olmamalı ömür tükenmeden
Söylenecekler göz ardı edilmeli vazgeçmeden

Kader geri dönüşü olmayan yola sürükledi
Yolun yarısına gelmemiş henüz ama pişmanlığı yüzündeydi
Devam etse kendini kaybedecek geri dönse yargılanacak
Çaresizliğin derinliğinde pişmanlıkla
sürüklenecek..