Narsist Ukala Şiiri - Mehmet Tevfik Eltas

Huylandım senden, avazım açar,
Bağırır dururum.
Narsist ukala;
Olma çevremde, ben dost bulurum.

Gönül bahçemde açan çiçekden
Mor zığı balım.
Kapkara pençesi, ayıdır konuşan, ziyanda salım.
Bilgide sınırsız atar dururken bol kepçeden,
Yoğurd ak yüzün, değişir inan, olursun kara.

Tartın yok, bilmezsin,
Vicdanın sıfır, hep seni süsler,
Kimleri çürüttün; geçse de zaman,
Baharım hazan.
Kelebek ömürsüz,
Umut yağmursuz yağmasın aman,
Zindanda çürüyen!
Nar meyvesi görmesin narsist.

Kavak mı söğüt mü,
Tahtası çürür, kaç fikrin kaldı?
Yoğun bir terapin olsa da değişmez,
Kaç huyun kaldı?

Bilirim, buldum,
Sonunda oldum, diyen her nefes,
Tevazu ringinde dayaksız kalsa
Bülbülün kafes.

Uzatma ukala,
Renksiz kalan sözlerin sen kes,
Değişmez iklimin,
Değiştir artık, verme sen yes.