Nakarat Şiiri - Mehmet Tevfik Eltas

Toplum zekâsı çan eğrisi,
ortadakiler nakarat,
uçlardaki fırtına.

Deli rüzgârı yaşar,
Bulut ağlar, aşar;
oba çadırı uçar,
cam bardaklar taşar.

Aman nakarat, yandım nakarat...

Gerçeğini sorarsan
onlar vardır bu yolda;
deli kuyuya taş atar,
nakarattır, Katar...

Üstten bakmak sanat mı?
Karşında şişkin balon,
bir iğne batırırsın
dağılsan da, dağıtsan da.

Aman nakarat, bozma nakarat...

Anlam karmaşasında
boğuluyor bak herkes
Zekayı bul satın al!
Boğulma aman sakın...
.
.
.

Nakarat mı? Kaos kat,
Sığ sularda bat...