Narınla yandırma beni Şiiri - İlyas Kaplan

Ateş-i aşka düşmüşem
Yana yana ben pişmişem
Makamı, mülkü aşmışam
Yalanla kandırma beni

Gözüm yoktur akta, karada
Sırrım gizlidir yarada
Bırakın yanam burada
Közünle dağlama beni

Katre idim umman oldum
Her nefeste pinhan oldum
Söz bitti de lisan oldum
Hâlinle eğleme beni

Dünya bir han, konan göçer
Gönül baki mülkü seçer
Aşk şerbetin benden içer
Malınla eyleme beni

Biçareyim Hak’tan yana
Gelsin ölüm canan bana
Şu can feda olsun cana
Çöllere salma sen beni

Gönül gözü mülke bakmaz
Aşk od'u düşmeden yakmaz
Gözyaşım beyhude akmaz
Sellerinde yorma beni

Ben yürürüm kendi izimde
Dünya malı yoktur gözümde
Hakikat parlar yüzümde
Ziyanla sınama beni

Aşk elinden dara düştüm kaldım
Cümle varlığımı sildim
Gayrı ben kendimi bildim
Sevginle bağlama beni

Surete bakıp aldanman
Dünya ışığına kanman
Sönmüş bir ocaktır sanman
Narınla yandırma beni

Sırrı zar eylemez arif
Kelimeler aciz, zarif
Mümkün müdür aşka tarif?
Sözünle avutma beni

Gece gündüz zikrim haktır
Gönlümde hiç garez yoktur
Yaradan'dan affım çoktur
Cürmümle korkutma beni

Redfer’iyim yandım piştim
Kendi nefsim ile dövüştüm
Ben o ummana kavuştum
Kullara bırakma beni

redfer