Narın İçindeki Yangın Şiiri - Seyrani Göl

Bir taşın içinde uyuyan dağ kadar sustum.
Beni çağıran bütün sesler benden çıkıp bana döndü
oysa ben her sesi uzak bir yıldızın yankısı sandım.

Gökyüzü değildi büyüyen,
Bu yüzden ufuk,
her gün başka bir kılıkta geldi karşıma:
bazen kuş, bazen nehir,
bazen de geceye dönüşen bir zaman oldu.

Bir narın içindeki karanlıkta kaç mevsim saklıdır kim bilir.
Ben de öyle taşıdım
içimde çatlamaya cesaret edemeyen
kızıl bir sessizliği.
Dışarıdan bakılınca meyveye benzedim
içeriden bakılınca yangına döndüm.

Bir kasırga içimden geçip adımı değiştirdi sonra.
Ben aynı kaldığımı sandım,
oysa her sabah içimde başka bir dil uyanıyordu
ve ben hiçbirini öğrenmeye yetişemedim.

Bir suyun aynasında kendimi aradım;
yüzüm değil, derinliğim bakıyordu bana.
Ne zaman eğilsem kırılan şey görüntüm değil,
içimdeki uzaklık oluyordu.

Taşlar bile benden daha hafifti bazen;
çünkü onlar yerini biliyordu,
ben ise hangi sokağın kaybolmuş ismiyim
onu bile hatırlamayan bir şehir gibi dolaşıyordum içimde.

Bir çölün ortasında yağmuru unutan bulutlar gibi
askıda kaldı dualarım.
Ne yere düşebildim,
ne göğe yükselebildim.

Ve her şeyin sonunda anladım ki;
sessizlik bir yokluk değilmiş,
içinde büyüyen şeyleri taşımayı öğrenen
eski bir evrenin diliymiş.
S.GÖL