Naki Aydoğan Şiirleri - Şair Naki Aydoğan

Yaşam nasıl başladı?
İnsan nasıl para kazındıysa
Öğle eşya edinince
Böylece yaşam başladı.

Virüs gibi havadan geldiler

Yaşam İsyanı
Ölünce geri dönemeyiz
Çünkü düz giden biz, biz yuvarlandık
Arkamızdan düz gidecek neslimiz yine doğar
Hayat düz
Hadi serelim sofra bezini kuralım sofrayı yine

Yaşandım

Ne kadar çok kıç var
Korkuyorum
Ellerim ayaklarım bende de var
Tuaf tuaf hayvanlarda da

Benim bir vekile ihtiyacım yok ki
Var olduğumda
23 Nisan 1920'de gitmiştim
Ankara'ya
Okul sıralarına oturmuştuk
O sıralarda tartışarak öğrenmiştik

Yaş, aynı yaş da mı aşalım
Fark eder mi farklı yaşta aşımız
Aşk hep aynı yaşta
Kaç yaşta
Aşkın yaşı yok ki
Doğmadan, yokken âşık oluruz

Yastık Ayıcık

Soğuk bir kış günü
Dışarıda kar yağıyor
İş güç durmuş
İnsanlar karla uğraşıyor

Yatak Odasında Uyumam

Her yerde uyurum
Her yerde uyur insan
Ama evlenince yatak odasında uyursa insan
Düşünür sonra insan

Yatırlar var mezarlar var
Boş mu dolu mu?
Büyük Parkta Yunus Emre’nin türbesi
Eskişehir’de
Ben yatarım.
Bey konaklarını seçmedim

Yatmak ve Yapmak
Eğer çocuk yapmak için yatmıyorsan
O zaman robot yapmak için yatıyorsun
Evrimini çeviriyorsun dışarıya
Seni gidi hovarda sen yat baban çalışsın
Gündüz gözüne yattığımı görmesin

Şair artık şiir yazamıyordu
Not alamıyordu
Duramıyordu zihni hiçbir imgede
Yazı bulundu ya kimse yazmıyordu
Eh işte ara sıra okuyan vardı
Yazan niçin yazıyordu yazar mıydı?