Naki Aydoğan Şiirleri - Şair Naki Aydoğan

adını yazmakla aşkı öğrenmeye başlamak
oysa annem benimle konuşmaya başlamıştı
babam anlatmaya
abim dinlemeye ablam görmeye başlamıştı
öğretmenim hepimizle öğrenmeye çalışmıştı
öğretmek başlangıcında

kış günü
arabamız bozuldu yolda kaldık
yola yakın kuytu bir yerde ateş yaktık
çekiciyi bekliyoruz
ben Sezgin sen Aynur
O Adnan bu Sevgi

düşünür yoksa nasıl canlı durur
hele nasıl büyüyebilir
ağaç bile
ağzı burnu yok
koca ağız gökyüzünde
dünyanın nefesine dil oluverirler

Ağaç gibi büyüyorum;
Kalbim bir şiir can suyumu iletmek,
Bir hikâye başlayıp bir roman gelişmek,
Bir orman kardeşçesine dünyaya sarılmak.

Bir bitki alemi uykum içinde

Toprak eşilir fidan dikilir
Toprak kazılır adam gömülür
Adamın heykeli dikilir
Bina eder gibi
Adam ekmek için aşı edilir
Kına yakılır düğün edilir

Ağıt yakan kadınlar kâğıt yakar.
Bölüşür hayatı kocalarıyla.
Bölüp bölüştürür çocuklarına.
Paylaşımın o kâğıt kesiğidir.

O ayrılığın yitişidir ağıt.

Ağlamamakla ağlamak

Ruhunu arayan
Mizacını bulmaya çalışan
İşçi
Hayır, ben işçi değilim

ağlıyorum
sana bakışlarım yoğunlaştı
düşüncelerim kederlendi aklım şimşekler çakıyor
zihnim ısındı fikrim üşüdü
duygularımı temsil eder gözyaşım yağmur gibi
doğal ağlamam ne senin için ne kendim için

Ağrı Dağım var.
Coğrafya içine sıkışıp kalmışım,
İki hücrem arası ağrım var.

Zihnim kurcalıyor
Ruhuma erişemiyorum

Ah Canım
İnsanların eli bacağı
Bakınca bazen usandırıyor, usumu
Kafası gözü büyük gözüküyor
Orası burası, neresinde bu insan
Hiç kafam gözüm yokmuş gibi şaşırıyorum