Gökyüzüne daldığım vakitlerdeyim.
Ruhumun aynasına baktığım
Kendi halimi sorduğum
Saçlarıma çiçek taktığım yaşlardayım .
دلم را به تب لبخندت آموختهام،
که چگونه بیآنکه بگویی، بفهمد.
تو خاموشی، اما نگاهت
زبان تمام شعرهای نگفتهام است.
Deli kızım ben
Ellerimde topladığım çiçeklerimle
Sevgi dağıtıyorum kalbi siyahlara
Bir türkü tutturuyorum
Ayaklarımı kanatan çakıl taşlarına inat yürüyorum
Ben o kayalıklardan değilim
Ben esip gürleyen o ağaç dalı hiç değilim
Ben bende yiten bir bilinmezliğim
Duygularını derme çatma yaşayan bir bilinmezlik.
Dünya dönerken
biz melâle uğramışız…
Dön ey dört bir tarafı ağlayış,
gülmekler uğrasın sana.
Kendi dünyama hapsettim benliğimi
İç çekerken kırdım tüm kelimelerimi
Son bir defa diyerek yanılttım kendimi
Son enkazdı kalan sonsuz daimi
Aldırmayıp düşürdüm tek tek yıldızlarımı
Ben denizde
Akıntıyla giden bir gemiydim
Sahilim yok , kıyım yok , rüzgar yok
Her dalgada kendine esir olan
Bir tufanda dağılacak kadar hassas bir gemi
Ellerimin güneşi kucakladığı zaman
Gençken basmalı sert taşların üzerine
Oturmalı deniz kıyısına
Denizi çekmeli bir nefeste içine
Oh be demeli demek yaşamak böyle bir maviymiş !
Ruhumdan sızan derin karanlıklara inat
Neredeysem aslında yokum
Çelişki içindeyim bir akşamın mehtabında
Sızlanıyorum, duyuyorum , görüyorum
Sancım geçmiyor bu sağır kulaklara
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!