Mutsuz…
memnuniyetsiz…
huzursuz bir kalbin
aynaya değil de
hep başkalarına bakmasıdır belki hayat.
Her söylediğini
mutlak doğru sananların
en büyük yanlışıdır
alkış beklemek.
Bir cümle kurar,
ardından tasdik ister;
sanki herkes
onun içindeki boşluğu doldurmakla görevliymiş gibi.
Oysa hakikat
yüksek sesle konuşanda değil,
sessizce düşünenin yüreğinde saklıdır.
İnsan bazen
kendini haklı çıkarmaktan
mutlu olmayı unutur.
Ve bazı ruhlar vardır;
hep huzur arar
ama huzuru
kimseye kulak vermeyerek kaybeder.
Çünkü dünya
sadece kendi sesini duyanların değil,
bir başkasının acısını da işitebilenlerin yeridir.
Kayıt Tarihi : 10.05.2026 12:35:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!