Muştu Şiiri - Kadir Özlü

Yirmi dört senesinin ekim yirmi dokuzu,
Umay Ana muştuladı minik bir Oğuz'u.

Muştusunun ruhuna Aşina'dan kan kattı,
Damarındaki cevher en büyük hakikattı.

Ad vererek adından, yüreğinden soludu,
Tanrıdağ'ın kurtları Umay diye uludu.

Altın yayı kaşında, gümüş oku dişinde,
Sırtlanıp da belirdi Oğuz Han'ın düşünde.

Dolunayın ak süsü çehresinde belirdi,
Acun onu çekikce gözlerinden bilirdi.

Gönlüne gözlerinden at koşturdu babası,
Saçlarının düzlüğü ili, yurdu, obası...

Sustu bütün kopuzlar, bütün sesler kısıldı,
Evvelce tüm şiirler kirpiğinde asıldı.

Mavi göğün tüm süsü ellerine dayandı,
Avuçlarının içi sanki ayla boyandı.

Yarım olan tam oldu, alçak olan yükseldi,
O Selenge çayından taşıp gelen bir seldi.

Dokunsa yakacaktı üç kıtayı ateşi,
Yedi iklim gezilse bulunmazdı bir eşi.

Ati ile maziyi birleştirdi dizinde,
Bir anlıktı bin yıllar peydah oldu özünde.

Tanrıkut Mete Kağan emirlerinden caydı,
Sanki okunu kıran Ayzıt idi, Umay'dı.

Akıncılar kımızı gözlerinden içtiler,
İçip esrik düştükçe Çinlileri biçtiler.

Onu bir kez görenler sığamadı yurduna,
Kavim kavim göçtüler bakmadan hiç ardına.

Düştü onun önüne Ergenekon'un kurdu,
Ülküsü tüm cihandı, bastığı toprak yurdu.

Yirmi dört oğuz boyu sinesinde yürüdü,
Yürüdükçe gönlünü millet aşkı bürüdü.

Selçuk, Osman, Mustafa kulaklarıyla duydu,
Onun haykırdığı ses karakterdi, bir huydu.

O huy ki dağlar, ovalar, kıtaları aştı,
Varlığına batının şövalyeleri şaştı.

Çehresinde tüm tarih kıvranırken acz ile,
O gelince deryalar dahi döndü bülbüle.

Çaka, Piri, Barbaros yelkenleri kaldırdı,
Gemileri Ayzıt'ın kaşlarından daldırdı.

Şimdi dalgasız belki gözlerinin denizi,
Gün gelip saracaktır göğün göğsünü izi.

Usul usul taşarak yeniden büyüyecek,
Dizli ona diz çöküp başlı başın eğecek.

Mavi göğün göğsüne nişanını takacak,
Yurduna yan bakanı avucunda yakacak.

Yürüyecek durmadan, yürüyecek ileri,
Atasının ruhunu şad edecek bu peri.